تئاترهای زیادی دیدم، اما اونایی که بیادم موندن زیاد نیستن. از بازرس کوشک و پرده عاشقی میرباقری و خروس رحمانیان در سال ۸۰ تا لوله و چیستا و اژدهاک و ملاقات و ماراساد و… در سال های بعد و هرچه به امروز نزدیک تر شدیم بیادموندنی ها کمترو کمتر شدن. الانم که هرکی بیشتر بخندونه مسابقه ی راضی کردن تماشاچی رو میبره. اما امشب به لیست بیادموندنی هام یک اثر خیلی خوب اضافه شد. شاید بشه گفت شاهرگ، شاهکار بود.نمایش بی ادعا ولی پر از خلاقیت در متن و کارگردانی و حفظ ریتم و طراحی های چشم نواز. بازی های خوب و یکدست. در کل یک تئاتر دیدم. پیشنهاد میکنم ببینید. بخصوص هنرجوها و دانشجوها. چون در این دوره زمونه پیدا کردن نمایشی که عناصر دراماتیک و طراحی صحنه و لباس و حرکت و نور و بازی رو درخودش یکجا داشته باشه کم است. دم همه شون گرم