درود. چند ماه پیش زمانیکه بلیط نمایش «کُت» را تهیه می‌کردم تنها سوال من این بود که چرا بازیگر باتجربه‌ای همانند شادی امیری باید در چنین نمایشی در یک سالن کوچک نقشی را برای نویسنده و کارگردان‌اش سپنتا پزشکی بازی کند، ولی حقیقتاً وقتی از سالن بیرون می‌آمدم پاسخ سوال را دریافته بودم چون آن نمایش آنچنان چفت و بسط خوبی داشت که حتی سکانس پایانی‌اش در تعامل با مخاطب به خوبی به اتمام رسید. در نمایش «شاه‌رگ» اولین تجربه نویسندگی و کارگردانی شادی امیری با یک متن غیر اقتباسی تألیفیِ پُرکشش، پُرتعلیق و خوش‌ریتم که درام به خوبی در آن شکل گرفته بود مواجه شدم که بازی‌های فانتزی بسیار باورپذیز و مسلط این مجموعه را تکمیل‌تر کرده بود. طراحی و اجرای صدایِ خوردن، لباس و گریم به بهترین شکل انجام شده بود و حتی طراحی صحنه با آن قاب ‌عکس‌های خالی بر تعلیق ماجرا به خوبی افزوده بود. نویسنده/کارگردان پس از سالها کسب تجربه در کسوت بازیگری اینک به شاهرگ اصلی شناخت و خلق درام در متن هم دسترسی پیدا کرده و خوب می‌داند چگونه از بازیگران حرفه‌ای جوانتر که تجربه همکاری با آنها را داشته، همانند پناه بقایی در «نا گه آن»، استفاده بهینه کند. به امید دیدار در مسیر موفقیت تمام گروه در آثار آتی. پاینده باشید.