سه دقیقه تا پایان
همهٔ ما می‌خواهیم مثل پدرانمان سرباز شویم.
غریزهٔ بقا، میل به زیستن؛ در تاریخی که زنده‌ماندن را به جنگیدن ترجمه کرده است.
در قفسی به وسعت تاریخ، گویی سرنوشت محتوم ما تکرار است؛ تکرار جنگ، تکرار کشتار، تکرار خون.
کاسپار تنها معمای «یک» انسان نیست؛ معمای انسان است.
انسانی که پیش از آموختن زبان، به اسارت آن درمی‌آید. پیش از آنکه بداند کیست، جهان به او می‌آموزد چه باید باشد.
چه تناقض غریبی! انسان را از توحش می‌رهانیم تا به خشونتی متمدن بسپاریم.
در «سه دقیقه تا پایان»، زمان تنها آن چیزی نیست که می‌گذرد؛ چیزی‌ست که تکرار می‌شود. بااین‌حال، گاه معنا بر کنش پیشی می‌گیرد و آنچه می‌توانست ... دیدن ادامه ›› در سکوت و موقعیت متولد شود، در امتداد مونولوگ‌ها مجال تحقق صحنه‌ای نمی‌یابد.
محمد معتضدی در نقش کاسپار خوش می‌نشیند و بی‌اضافه‌کاری، مسیری باورپذیر را طی می‌کند. توماج دانش‌بهزادی نیز با مهارتی مثال‌زدنی، بار حفظ ریتم و انرژی صحنه را به دوش می‌کشد. بااین‌حال، به نظر می‌رسد بهره‌گیری بیشتر از ظرفیت‌های نمایشی رسانه‌ها، موسیقی و عناصر صوتی و ایجاد تنوع در اتمسفر، با صحنه‌هایی چون رقص، می‌توانست ضمن کاستن از این فشار بر بازیگر، پیوند میان بخش‌های مختلف اجرا را نرم‌تر و ضرباهنگ آن را منسجم‌تر کند.
در جهانی که شاید هولناک‌تر از پایانش، عادت ما به زیستن در آستانهٔ پایان باشد، «سه دقیقه تا پایان» تلاشی زیبا و محترم است؛ فرصتی برای آنکه در بازار گرم تئاترهای صرفاً کمدی، کمی بخندیم و در همان حال، به دقایق رو به پایان خود بیندیشیم.