وای وای چی بگم از حس و حال عجیبی که باهام از سالن بیرون اومد و هنوز همراهمه و احتمالا چند وقتی هیچ تئاتری نبینم تا بتونم بیشتر با خودم نگهش دارم...
دوست دارم ساعت ها بهش فکر کنم
به جزییات اجرا، المان ها، استعاره هاش، دکورش، موزیک شمالیش، نورش، فضای خشک و سرد خیسش!، اون عطر مریم، به اون وان حمام، به اون قایق و دریا، به همایون ادیب و اوهامش یا شاید جهان مرموزی که تجربه ی بعد مرگش بود...
بازیا فوق العاده بود
به قدری فرم و اجرارو دوست داشتم که حتی اگر بهم ثابت شه هیچ محتوایی در کار نبوده اصلا برام مهم نیست😅
خدا قوت به همه عوامل
دمتون گرم
پ.ن:اینکه بعد رورانس و موقع خروج تماشاگرا از سالن همچنان نور و آوا و حس و حال کار برقرار بود خیلی خفن و خوشایند بود.