در هنر تئاتر، برخی ظرافت‌ها آموختنی‌اند، برخی با تمرین صیقل می‌یابند و برخی تنها در گذر سال‌ها و در سایه زیستن با نقش‌ها و نفس کشیدن در هوای صحنه به دست می‌آیند؛ همان ظرافتی که به بازیگر می‌آموزد کجا سکوت کند، کجا مکثی به‌اندازه بیافریند و چگونه بی‌آنکه به دام اغراق بیفتد، بار عاطفی یک لحظه را بر دوش بکشد.

«ساحره سوزان» برای من مجال تماشای همین تمایز بود؛ فاصله میان ایفای یک نقش و رسیدن به عمق و جانِ آن. چراکه تجربه، همیشه در هیاهو و فریاد جلوه‌گر نمی‌شود؛ گاه در مهار احساس، در تسلط بر جزئیات و در آرامش و اطمینانی رخ می‌نماید که تنها از شناخت و ممارست برمی‌آید.

در بازی محمدمهدی یوسفی‌زاده، می‌توان جلوه‌ای از این پختگی و انباشت تجربه را به‌روشنی دریافت؛ تسلطی که گویی حاصل سال‌ها هم‌نشینی با صحنه و عبور از فراز و نشیب‌های هنر بازیگری است. او از آن دست هنرمندانی است که به‌خوبی می‌دانند قدرت یک لحظه، همواره در شدت و هیجان آن خلاصه نمی‌شود؛ گاه یک نگاه به‌هنگام، مکثی سنجیده یا سکوتی آگاهانه، رساتر از بلندترین کلمات ... دیدن ادامه ›› سخن می‌گوید.

تجربه، به هنر بازیگر عمق می‌بخشد؛ درست همان‌گونه که ریشه‌های پنهان یک درخت، بی‌آنکه به چشم آیند، استواری و شکوه شاخه‌هایش را رقم می‌زنند. آنچه بر صحنه رخ می‌نماید، صرفاً حاصل یک لحظه نیست؛ عصاره سال‌هایی است که در پس آن لحظه پنهان مانده‌اند. شاید راز ماندگاری برخی بازی‌ها نیز در همین ریشه‌های ناپیدا نهفته باشد.

«ساحره سوزان» برای من تجربه‌ای تأمل‌برانگیز بود؛ از آن تجربه‌هایی که با فرود آمدن پرده به پایان نمی‌رسند و بخشی از آن، در ذهن و خاطر تماشاگر به حیات خود ادامه می‌دهد. بی‌تردید، سهم بازی محمدمهدی یوسفی‌زاده در شکل‌گیری و ماندگاری این تجربه برای من، انکارناپذیر است.

سپاس از ستاره افشون برای خلق این مجال هنری و از همه هنرمندانی که یادآور می‌شوند هنر، در گذر زمان پخته‌تر می‌شود و تجربه، چون شرابی کهنه، به آن عمق و اصالتی دیگر می‌بخشد.