«تقابل من با من» چیزی جز بازتاب کشمکش ابدی درون ما نیست؛
میان ندای خاموشِ نهاد، صدای دادگاه فراخود، و تلاشی بی‌پایان برای یافتن تعادل.

فروید روان آدمی را سه‌پاره می‌دید:
نهاد (Id)، سرچشمه‌ی خواهش‌ها و غرایز؛
من (Ego)، میانجیِ واقعیت و خواسته‌ها؛
و فراخود (Superego)، صدای سختگیر و بی‌امان وجدان، که قانون‌ها، ارزش‌ها و چارچوب‌های درونی را در جان ما حک می‌کند.

فراخود هم قاضی است، هم الگو؛ هم مجازات می‌کند و هم کمال می‌طلبد. از همین‌جاست که کشمکش آغاز می‌شود: کشمکش «من با من».
این تعارض میان ... دیدن ادامه ›› میل به استقلال، لذت و تجربه‌ی فردی از یک سو و فشارهای اخلاقی و قوانین درونی از سوی دیگر، چیزی است که گاه درونمان حس می‌کنیم؛ جنگی درونی که هر کدام از ما در طول زندگی با آن روبرو می‌شویم.

گاهی درونمان صحنه‌ای برپاست:
یک سو، «من» ایستاده است؛ همان میانجی خسته‌ای که تلاش می‌کند میان خواسته‌های نهاد و فرمان‌های سختگیرانه‌ی فراخود تعادل برقرار کند.
در سوی دیگر، «من دیگر» ایستاده است؛ بخشی از خود که در آینه‌ی وجدان و آرمان‌ها منعکس می‌شود، آن‌جا که صدای فراخود بلند می‌شود: «نباید! نمی‌توانی! این شایسته‌ی تو نیست!»

این تقابل، همان جنگ فرویدی است. منی که می‌خواهد زندگی کند، لذت ببرد و فکر کند، در برابر منی قرار می‌گیرد که زیر بار معیارها و قوانین درونی شده، دائم محاکمه می‌شود. هر گامی به سوی خواسته‌ها سایه‌ای از گناه و سرزنش به همراه دارد و هر سکوت و خویشتن‌داری، حسرتی در دل باقی می‌گذارد.