بعد از مدت‌ها کاری رو دیدم که به نظرم «تئاتر» بود. خیلی از چیزهایی که این روزها روی صحنه هست و اجرا میشه صرفا حضور بازیگر یا گفتن یک سری دیالوگ‌ها خالی از فرم اجرایی یا حتی تمرین دقیق و کافیه و مهم‌ترین چیزی که در این اثر به چشم میاد تمرین گروه اجرایی و زحمتیه که براش وقت گذاشته شده و همه چیز از روی ایده چیدمان شده نه از روی عدم‌آگاهی از این که باید چیکار کرد!
نکته دومی که باید بهش توجه کرد سبک این کار هست که باعث میشه مواجهه‌ی آدم با اثر با دیگر آثار متفاوت بشه و همین خیلی امر سلیقه رو مهم میکنه. فکر میکنم شاید بعضی‌ها این کار پسندشون نباشه اما این به معنی بد بودن کار هم نیست چون اثر در بستر خودش داره کار میکنه.
خود من به شخصه با نیمی از کار و بخش‌های مشخصی توان ارتباط خوبی داشتم و در بعضی از نقاط کاملا جدا میشدم و اجزای کار برام یک کل واحد رو نمیساختن و در لحظاتی ارتباطم قطع میشد. اما در بخش‌های زیادی از کار ما همون مواجهه‌ای رو داشتیم که کارگردان میخواست و کار یک گروتسک درست بود.
و در نهایت اگرچه کار مطابق سلیقه من نبود اما همچنان از دیدنش لذت بردم چون به خوبی و درستی اجرا میشد و قطعا توصیه میکنم ببینید.