دیدن نمایش کلاژ بیضایی برای من توفیق اجباری بود چون فقط دخترم ازم خواسته بود برای دیدن نمایش همراهش باشم پیش خودم گفتم حالا یک ساعت روی صندلی می‌شینی کاری نمی خوای انجام بدی آنقدر هم خسته بودم که فکر کردم اگر حوصله ام سر رفت یک ساعت می خوابم اشکالی نداره ردیف آخر نشستن باعث شد که اولش روی پلن خواب خیلی تمرکز کنم ولی با چشم های بسته که داشت گرم خواب می شد احساس کردم باید نگاه کنم انگار بازیگران یه حرفی برای ارائه دارن
بدون اغراق بعد از باز کردن چشم هام تا پایان نمایش میخکوب نگاه می کردم چه چیزی رو صحنه در حال جریانه و فقط برای چند لحظه چشمام بسته شد که اشک رو پاک کنم از صورتم وقتی سهراب ...
گوشهام با تمام قدرت تلاش می کرد هیچ دیالوگی رو از دست نده
بازیگران بسیار مسلط و توانمند نوازندگان بسیار هماهنگ با ریتم نمایش و کارگردانی بسیار موفق در کارگردانی اما نه در بازیگری
باعث افتخاره دختران ایران غم بیضایی رو درک کردند و اینطور توانمند بازگو کردند