کشتی بزرگ وسط کوچه ما بود؛ برای من تجربه مواجهه با یک جهان متفاوت بود؛ نمایشی که به نظرم نقطه قوتش فقط در اصل اثر نبود، بلکه تقریباً هر جزء کوچک آن، المان و معنای خودش را داشت و در شکل‌گیری نمایش نقش ایفا می‌کرد.

چیزی که بیش از همه توجهم را جلب کرد، تازگی زبان و فرم اجرا بود. اثر با وجود بهره‌گیری از ریشه‌ها و فضاهای آشنای آیینی، در دام بازسازی یا ارائه یک تعزیه مدرن نیفتاده بود؛ بلکه هویت مستقل خودش را داشت. این تفاوت برای من بسیار ارزشمند بود.
شاید بعضی روایت‌ها، با گذشت قرن‌ها، همچنان حرف‌های تازه‌ای برای گفتن داشته باشند و روا این را به ما خوب نشان داد...

خسته نباشید به آقای شاه‌حسینی و تمام گروه اجرایی اعم از دوستان با اخلاص روا و نوای یاس.
دیدن اثری با این میزان جزئیات، جسارت و نگاه متفاوت، تجربه ارزشمندی بود و مرا به یا این بیت از آقای کاظم بهمنی انداخت:
«رسیده سنّ حضورت به سنّ نوح، اما
شمار مردم کشتی نکرده تغییری»
به امید دیدن آثار بیشتری از گروه روا.