شب فرو می افتاد
به درون آمدم و پنجره ها را بستم
باد با شاخه درآویخته بود
من در این خانه تنها، تنها
غم عالم به دلم ریخته بود
ناگهان حس کردم
که کسی آنجا بیرون در باغ
در پس پنجره ام می گرید
صبحگاهان
شبنم
می چکید از گل سیب

از: هوشنگ ابتهاج