کاوه مجنون صخره ای در میان امواج.

شاخ بی‌سر؛نمایشی بود که من بین تمامی اجراهای اکنون حاضر در صحنه،گزینش کردم و این احساس رو داشتم که این نمایش ارزش دیدن رو داره؛در بین کوه هایی از دورهمی های پوچ که این روز ها بجای کافه،با اسم تئاتر در سالن های تئاتر سکنا برگزیدن!اجرا هایی که گفتگو های لب جویی رو در قالب دیالکتیک به روی صحنه آوردن و درک نمیکنم فلسفه و معنای وجود این نخاله هارو..بگذریم،اجرای شاخ بی‌سر از این قائله مستثنا بود و همونطور که احساس میکردم کاملا ارزش دیدن یکباره که هیچ،حتی چند باره رو داشت.ترکیب عمق چیستی «ادیپ شهریار» و «هملت،شاهزاده شکاک دانمارک»،جدا از خط داستان،برای من جذابیت و تازگی زیبایی رو به تصویر کشید؛تعلیق در میان «چیستی حقیقت» و «بودن یا نبودن حقیقت»،همواره از چالش های بی جواب بیولوژیکال های حاکم بر کره زمین بوده.یک داستان بی نقص،ساختن نقطه عطف میان این داستان و دو تراژدی شاهکار و معروف،جسارتی وجد آور از نویسنده این اثر بود تا حدی که اقتباسی خالص از کلیشه ها(در میان انبوهی از اقتباس های این دو اثر) در کاخ هنر به تصویر کشیده شد.خدا قوتی مدیون هستم به کارگردان اثر،بابت گرفتن همچین ثمره ای از بدن بازیگران و در کل ساختن همچین مجموعه ای،از صحنه و دکور تا میزانسن های متناسب با اثر،نورپردازی مناسب و باقی جزئیات؛و همچنین بازی بی نقص و گویای بازیگران به خصوص فرزین محدث عزیزم.برای نقد جزئی تر و صحبت بیشتر درباره این کالبد و در نتیجه بیرون کشیدن روح آن،نیاز به فرصت بیشتری دارم؛ساعت ها فکر کردن و زمان دادن و یا در نهایت بازبینی اجرا..