فهیمه رحیمی، نویسنده تعدادی از پرفروش ترین رمان های ایرانی، در شصت و یک سالگی درگذشت

آثار خانم رحیمی عمدتا رمان های پرخواننده عشقی بود و ده ها جلد رمان که در طول سال های فعالیتش نوشت، تاکنون بارها تجدید چاپ شده اند.

۷ اثر از آثار فهیمه رحیمی در میان ۴۷ کتاب پرفروش پس از انقلاب ۵۷ در ایران قرار دارد.
خانم رحیمی در سال ۱۳۳۱ به دنیا آمد، در کودکی ساکن خیابان شهباز (۱۷ شهریور) تهران بود و نخستین فعالیت ادبی جدی اش را نوشتن قطعه ای ادبی با عنوان "دلم برای پروانه می سوزد" در ۹ سالگی می دانست.
فهیمه رحیمی در ۱۷ سالگی ازدواج کرد و مدتی در یک حوزه علمیه در محله آبمنگل تهران به تحصیل دروس دینی پرداخت.
سپس با مهاجرت به کرج، به عضویت کتابخانه شهر و حلقه ادبی پروین اعتصامی در آمد و نویسندگی را به صورتی جدی تر ادامه داد.

نخستین رمان او با عنوان "بازگشت به خوشبختی" که در سال ۱۳۶۸ منتشر شد، با استقبال خوبی روبه رو شد.
او که اغلب از گفت وگو با رسانه ها و مطبوعات پرهیز داشت، در یکی از معدود گفتگوهای خود در پاسخ به این سوال که چرا فقط عاشقانه می نویسد گفته بود: "چون معتقد هستم خداوند خود عاشق ترین عاشق هاست و بدون عشق، زندگی فناست."
او همچنین در گفتگو با خبرگزاری مهر با انتقاد از عدم حمایت از نویسندگان گفته بود: "من کار نویسندگی را از ۳۰ سالگی شروع کردم و تا امروز، سالهای زیادی از جوانی‌ و توانم را برای این کار گذاشته‌ام ولی وقتی با بچه‌هایم صحبت می‌کنم باید بگویم اگر پدرتان نبود من نمی‌توانستم تنهایی زندگی‌ام را از راه نویسندگی اداره کنم و این برای یک نویسنده خوشایند نیست."
خانم رحیمی می گفت که بزرگ علوی، ارنست همینگوی، رومن رولان و خواهران برونته نویسندگان مورد علاقه او هستند و در میان شاعران ایرانی به اشعار سهراب سپهری و احمد شاملو علاقه داشت.
ابلیس کوچک، اتوبوس، زخم خوردگان تقدیر، اشک و ستاره، بانوی جنگل و پاییز را فراموش کن از جمله آثار معروف فهیمه رحیمی بود.
او که از مدتی پیش از بیماری سرطان معده رنج می برد، در بیمارستان مهر تهران درگذشت و در بهشت زهرا تهران به خاک سپرده خواهد شد.

امیر حکاک:
فهیمه رحیمی نام ماندگاری در تاریخ ایران خواهد بود چرا که با ده ها رمان عشقی ای که نوشت هزاران ایرانی را با کتاب و قصه آشنا کرد. قصه های او را نمی توان برآمده از ادبیات جدی و پرسشگر دانست، اما از آن جهت که خوانندگان لایه های میانی جامعه، دغدغه های روزمره، آرزوها و رویاهای خود را در آنها می یافتند، باید از منظر جامعه شناختی در آنها تامل کرد. نگاه فهیمه رحیمی در رمان های خود از سطح فراتر نمی رفت و اشک بسیاری از خواننده های عمدتا نوجوانش را با روایت ماجراهایی مملو از شکستهای عشقی، مرگ یا وصال شخصیت های خود درمی آورد. در رمان هاش مفهوم عشق، تقدیر و سرنوشت، ثروت و نیروهای ماورایی حضوری پررنگ داشتند.می گفت گاهی، خواننده ها از اینکه برخی کتابهایش پایان خوش نداشته اند از او انتقاد کرده اند و او ناچار شده بود دنباله های دیگری برای برخی از رمان هاش بنویسد تا خواننده هایش را راضی کند.می گفت هر کتابش را معمولا شش ماهه می نویسد؛ خواننده ها هم همان قدر سریع و گذرا رمان هاش را می خواندند. پرفروش شدن این آثار سبب شد که این سبک و نگاه احساساتی در رمان نویسی پیروان فراوانی پیدا کند و اکنون پرفروش ترین کتاب های بازار کتاب ایران عمدتا از همین دست رمان هایند.