تیوال نمایش اکلیل
S2 : 09:06:07
  ۱۶ اردیبهشت تا ۲۷ خرداد
  ۲۱:۰۰
  ۵۰ دقیقه
 بها: ۴۵,۰۰۰ تومان

: مهدی کوشکی
: مهتاب شکریان
: مهدی کوشکی، نگار عابدی
: مهتاب شکریان

: شهروز دل افکار
: فرشید فتحی
: حسن جودکی
: فاطیما خانلو
: حسین برفی نژاد
: زهره کاظمی
: کتایون صفری
: کیارش رادمهر
: آرش آقا بیک
: میلاد بهشتی
: بهرام رامه
این نمایش درباره زوجی است که در ارتباط با هم به پوچی رسیدند و برای خلاصی از این پوچی دست به کارهای عجیبی می‌زنند از جمله...

شبکه‌های اجتماعی تئاتر مستقل تهران: اینستاگرام

گزارش تصویری تیوال از نمایش اکلیل (سری دوم) / عکاس: پریچهر ژیان

... دیدن همه عکس ها »

گزارش تصویری تیوال از نمایش اکلیل (سری نخست) / عکاس: پریچهر ژیان

... دیدن همه عکس ها »

اخبار وابسته

» فراخوان مسابقه عکاسی نمایش «اکلیل»

» مهدی کوشکی و نگار عابدی در اکلیل

ویدیوهای وابسته

آواهای وابسته

مکان

ضلع شرقی چهارراه ولیعصر (تئاترشهر)، خیابان رازی، نبش کوچه زندوکیل، پلاک ۵۰ (خیابان حافظ، خیابان نوفل‌لوشاتو، خیابان رازی، نبش کوچه زندوکیل، پلاک ۵۰)
تلفن:  ۶۶۹۷۹۷۴۱


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
وقتی با اسم اقای کوشکی و تئاتر مستقل رو به رو میشم خودمو اماده میکنم برای دیدن اثری با عناصری از خشونت اما خداروکر خشونت این کا شدید نبود. از نقاط قوت این اثر بیان دیالوگ در حالت ایستایی و تحرک کم بود که با اینهمه با لکنت جذاب اقای کوشکی توجه مخاطب را جلب میکرد. به شخصه از شوخیهای جنسی خوشم نمیاید . در این کار برخلاف کارهای دیگه برای مظلومیت کاراکتری که اقای کوشکی داشت دلم سوخت. شلیک اسلحه نیز به شدت قلبم را ریخت و کارگردان به هدفش که شوکه کردن ما بود رسید. مختصر مفید بودنش نیز خوب بود.
بالاخره کاری که کوشکی در آن حضور دارد انگار باید درجه‌ای از خشونتِ شوکه‌کننده داشته باشد؛ یکی، نیمی بیشتر از زمان نمایش در تاریکی و رنج و خشونت و خون است؛ دیگری چون اکلیل کل خشونت مستقیمش شلیک گلوله است و مابقی آزار روحی چند ساله زوج جوان. من نیز چون ... دیدن ادامه » شما این کار به دلم نشست.
۲۴ خرداد
انرژی ه ، نیاز نداره. خطای هکسره .
۲۴ خرداد
حدیث جان هر چی شما بگید
ممنون از راهنماییتون دوست عزیز
۲۵ خرداد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
در جامعه شعار زده امروز همه سرشار از دغدغه هایی هستیم که باورشان نداریم ، لبریز از تزویر ، فریادهایی میزنیم تا تنها دیده شویم ولی در عمل ، یکسان بی باوریم و به نظرم نمایش اکلیل به زیبا ترین شکل یکی از این معظلات را نشان میدهد حکایتی از وضعیت جامعه امروز ، جامعه ای زن ستیز ، جامعه ای که روز مادر دارد اما مادر در آن حقی ندارد . درایران هم مثل همه جوامع، زنان نیمی از جمعیت کشور را تشکیل می دهند. ناگفته روشن است که شیوة برخورد با زن در زبان و فرهنگ و قوانین هر جامعه می تواند معیار ووسیلة سنجش مناسبی باشد برای اندازه گیری درجة باور و یا عدم باور آن جامعه به آزادی و دموکراسی . براستی ما در زبان و فرهنگ مان با جنسیت متفاوت و الخصوص زن چگونه برخورد می کنیم؟ آیا برابر بودن زن ومرد را در عمل پذیرفته ایم یا نه بسیاری بر تفاوت در نگاه به جنسیت معتقد هستند قصدم ... دیدن ادامه » نایده گرفتن تفاوت ها نیست. خیلی چیزها با خیلی چیزهای دیگر تفاوت دارند. در همین زمینه ، برای نمونه کم نیستند کسانی که از متفاوت بودن زن و مرد شروع می کنند ولی این تفاوت را ارجحیت داشتن مرد بر زن تعریف می کنند. نه فقط در نگرش مان چنین دیدگاهی ادامه می یابد، ای بسا که به شکل قانون و عرف رایج در جامعه هم در می آید به این ترتیب، نتیجه این می شود که ، وقتی زورگوئی و قلدربازی بر علیه نیمه ای از جمعیت یک کشور (‌زنان) با نظام ارزشی حاکم بر جامعه بخواند و جور در بیاید و پذیرفتنی باشد چرا در میان آن نیمة دیگر (مردان)نتوان همین زورگوئی و قلدربازی را پیاده کرد؟ لازم نیست شکل و محتوای زورگوئی یک سان باشدو تغییر نکند. وقتی واقعیت زورگوئی از سوی کسانی که قربانی آن نیستند پذیرفته شود، باقی قضایا به دنبالش خواهد آمد . اما نمایش اکلیل برایم جذابیت متفاوتی داشت نمایش اینکه مگر میشود شاهد این حقارت باشیم و لذت ببریم مگر میشود ظلم را ببینیم و فاتحانه قضاوت کنیم درست حسی که در نمایشنامه اولئانا نوشته‌ی دیوید ممت به مخاطب دست میدهد ناخواسته لذت بردن از رذالت
بعد دیدن نمایش اکلیل به نوع نگرش زن ستیزانه مطروحه از طرف جامعه ای با هشت سال تفاوت زمانی رسیدم ، هشت سالی که حاصل از تغییر اندیشه های مردمی بود که روزگاری حداقل در ظاهر تفکر برابری را در آن برش از زمان که تصورات متعصبانه بخشی از فرهنگ جامعه بود پذیرفته بودند جامعه ایران با نقاب اسلامی شدن و تزریق اندیشه های هشت سال جنگ فرزندی به بار آورد که نه معتقد دینی است ونه انسانی آزاد اندیش هشت سال تفاوتی که در نمایش خانم شکریان با بالشت ها روی مبل به زیبایی نمایش داده شده و مرزبندی گردیده اند و ما حتی حق مرد بیش از دو برابر زن میبینیم (تعداد بالشتها ) مردی که با همه مشکلات فردی در تکلم و عدم حس رضایت دادن به پارتنر ، ناتوانی در روابط جنسی ، مشکلات معیشتی و ناملایمات خانوادگی و حقارت دوران کودکی اش که ناشی از مادری تن فروش و..... محق به مالکیت زن است و زنی که همه چیز را در اسارت و بندگی مردان می یابد و تا آنجا پیش میرود که خود به این نوع از حکومت متمایل شده و با تغییر جنسیت قصد حاکمیت را دارد اما مرد متفکر به ظاهر قوی زن را در زنانگی سرکوب میکند و اجازه رشد بیش از این را از او میگیرد وسیله این سرکوب خود سلاحی زنانه است سلاحی که اکلیل آجین شده ، همان اکلیلی که زن در انتخاب آرایشش بکار برده و مرد قصه را می آزارد فروشنده این سلاح هم زن است زنی برای کشتن زنی دیگر ، چاقویی که دسته خود را هر روز در جامعه می برد و در نهایت شلیکی به شکم زن شکمی که محل رویش و باروری است حکایت کشتن نسلی که ادامه نباید پیدا کند نسلی سرکوب شده در زن ستیزی
همان بدویت زنده به گوری امروز در رخت روشنفکرانه مدرن زن را در عصری که مدعی مدنیت است زنده به گور میکند و میمیراند اگر چه زن زنده است
برایم جالب بود که هیچ کدام از نقد ها مبتنی بر زن ستیزی حاکم بر اثر نبودند دوستانی که نمایش غلامرضا لبخندی را اثری زن ستیز میدانستند هم اینجا سکوت کردند خیلی از عزیزان کیفیت اثر را مورد نقد قرار داده بودند برخی گوشی همراه و مخاطب بد را و برخی سالن مستقل و ..... درحالی که مهمترین عنصر این نمایش نادیده گرفته شد که البته من در بحث با رفقایی که به کیفیت اثر ایراد گرفته اند باید بگویم موافق نیستم چون اثر کیفیت مطلوبی دارد و درمورد خانم عابدی هم باید عرض کنم منفعل بودن ایشان در برخی از لحظه ها کاملا عمدی است چون نقش زن در جامعه منفعل شده و از صراط خارج است و اتفاقا زیرکانه به نقش رسیده بودند در مورد کارگردانی هم باید به نگاه درست کارگردان در رویارویی با جامعه زن ستیز در لایه ای از شوخی هایی که مخاطب عام را به خنده وادار و مخاطب خاص را سردرگم میکند ، اشاره کنم و ارائه نسخه کاملی از جامعه امروز ما در قاب تصویر و حرکتی محکوم به سکون که کارگردان برداشتی واقعی از جامعه امروز برایمان به تصویر میکشد
امتیاز من به کار 4 از 5 ستاره است
درود بر جناب لهاک عزیز
زبانم در برابر نقدتون قاصر است
ممنون از نگاه خوبتون
ممنون از دریچه نگاهتون
سایتون مستدام سایه تئاتر
۲۲ خرداد
جناب لهاک سایتون مستدام
۲۵ خرداد
⁦❤️⁩⁦❤️⁩⁦❤️⁩
۲۵ خرداد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
به نظر من داستان جالبی بود از یک مشکل اجتماعی امروزی،بازی آقای دل افکار فوق العاده بود
درود بر شما
خوشحالم کارو دوست داشتید
اقای شهروز دل افکار در فرصتی کم انرژی و برکت فوق العاده ای ب نمایش اکلیل دادن
ممنون از انرژیه خوبتون
۲۲ خرداد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
اجرای جالبی بود، راستش رو بگم من بازی شهروز دل افکار رو بیشتر از آقای کوشکی دوست دارم چون آقای کوشکی همچین کاراکتر های مقابلش رو میکشه که آدم واقعا تا اعماق وجودش درد میگیره از اون طرف شهروز دل افکار خیلی ملو جلو میره یهو میکشه قشنگ همه وجودت سر میشه.
اجرایی بود که دوست داشتم
درود بر شما
خوشحالم کارو دوست داشتید
هم اقای کوشکى و هم اقای دل افکار دو تا بازیگر فوق العاده هستند و بی شک اقای دل افکار در فرصتی کم انرژیه فوق العاده ای به نمایش اکلیل دادن
ممنون از نگاهتون
۲۲ خرداد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
با سلام. کار متفاوت و جالبی بود. به نظرم یه مقدار متریالش کم بود و با یه کم شاخ و برگ و پربارتر کردنش خیلی بهتر میتونست از کار دربیاد. یعنی من مخاطب رو تا مرز فکر کردن عمیق راجع به نمایش برد ولی از اونجا به بعد رد نشد. بازی مهدی کوشکی اونقدری خوب بود که اون حس اولیه تو مخ بودن برای نحوه صحبت کردنش که اول نمایش بهت القا میکرد را به یه نقطه قوت تبدیل کرد.
درود بر شما
ممنون بابت وقتى که گذاشتید و به تماشاى نمایش اکلیل نشستیز
و سپاس از نقدتون
۱۳ خرداد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
اکلیل سعی دارد بخشی از زندگی زناشویی یک زوج با محوریت دغدغه‌های مالی، کمبودهای احساسی، ترس و کمبود اعتماد به‌نفس را در بستر فساد اجتماعی و تاثیر مخرب فضای مجازی در خانواده به نمایش درآورد.
کارگردان سعی دارد تا با تزریق اطلاعات نمایشنامه در قالب طنز به هدفش نائل شود که در این مسیر گاه تنها جنبه سرگرم‌کننده اثر را پررنگ می‌کند. بازیگر مرد توانسته بود تاثیرگذار و باورپذیر ایفای نقش کند. متن انتخابی طنز تلخی است که با معضلات روز همراه شده و ارتباط گرفتن مستقیم بازیگر با تماشاچی، مخاطب را با نمایش همراه کرده و ریتم دلپذیری به کار بخشیده که این نکته از نقاط قوت کار است...
بعلاوه مواردی قبل و در حین اجرا باعث کاهش تمرکز تماشاگر می‌شد که تاخیر در شروع اجرا، تردد پر سر و صدای عوامل پشت صحنه و شوخی‌های جنسی نمایش که مناسب تمام سنین نبود، از جمله‌ی ... دیدن ادامه » این موارد بودند.
طراحی لباس: ۶/۱۰
طراحی صحنه: ۴/۱۰
طراحی نور و موزیک: ۳/۱۰
کاڔگردانی: ۶/۱۰
بازیگری: ۷/۱۰
درود بر شما
سپاس از نقدى که وارد کردید
ممنون که به تماشای نمایش اکلیل نشستید
۰۹ خرداد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
سلام
خب لزوما نمایش شلوغ و پر سر و صدا یک نمایش خوب نیست و ایضا یک نمایش ساده هم.
اونچه که یک اثر هنری رو در عام و یک نمایش رو در خاص گمونم دارای ارزش می کنه ضرورت هاست، ضرورت هایی که مانند بندهای یک زنجیر متصل اند و در نهایت یک کلیت قابل اعتنا تشکیل میدن. اینها را از این جهت گفتم که اکلیل در سطح یک نمایش ساده با طراحی ساده است و دو بازیگر با اکت کم. که اینها به نظرم در راستای محتوا و متن بود و چه اینکه اگر جز این می دیدم عجیب بود. موافقم با برخی دوستان که متن گویی پیش تر از بازی ها بود. در مجموع کار دلچسبی بود و قابل تامل.
البته میشه نکاتی هم چه در متن و چه در سایر بخش ها گفت، اما خب کار به اجراهای پایانی رسیده و امیدوارم عوامل در نمایش های اینده موفق تر باشند.
ممنونم از مهدی کوشکی عزیز و مهتاب شکریان گرامی و نگار عابدی محترم که تلاش می کنند تا لحظه هامون ... دیدن ادامه » خوش رنگ تر بشه.
درود بر شما دوست
ممنون بابت وقتى که گذاشتید و به تماشاى نمایش اکلیل نشستید
ممنون از نقدتون
۰۵ خرداد
ممنون از شما و بقیه دوستان خانم شکریان
۰۶ خرداد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
کلن علاقه خاص به آقای کوشکی و کاراشون دارم علیرغم اینکه با خشونت زیاد مخالف نیستم ولی اکلیل کار خوبی بود.
هرچند نمیدونم چه رابطه ای بین کارهای آقای کوشکی هست، هدیده جشن سالگرد و اکلیل که از یک جنس بود که رابطه و مشکلات زن و شوهر بود و همچنین حال و هوای شیطونی ، تاتر بدوکارهای بعدی که فضای کار یه جورای شبیه بودن . فضای کارای که انجام میدن با کارهای بعدی به نظر من یه ارتباطی داره و یا شایدم تصادفی ....
بعضی آدمها واسه یه چیزای ساخته شدند که آقای کوشکی مخصوص تاتره و دوست دارم کار دیگرشون که وقتی کبوترها ناپدید شدند رو ببینم به هر حال خسته نباشی به تمامیه عوامل اکلیل .
درود بر شما مخاطب عزیز
ممنون از وقت و نظرتون
۳۱ اردیبهشت
درودبرشما
سپاس
۳۱ اردیبهشت
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
من تم مینیمال این نمایش رو در طراحی صحنه و لباس خیلی دوست داشتم. با نمایش پر زرق و برقی روبرو نیستیم که جذابیت های بصری سعی در نگه داشتم تماشاچی داشته باشه.صحنه در عین سادگی و استفاده از 2 رنگ متضاد تا انتها شما رو مشتاق و علاقمند به دیدن نگه میداره. بازی متفاوت مهدی کوشکی بسیار دیدنیه، شگفت انگیزه که در هر کار با جنبه های جدیدی از توانایی بازیشون روی صحنه مواجه میشیم.
امیدوارم در این روزهای سخت تیاتر، اتفاقای خوبی برای این کار بیوفته و دیده بشه.
درود بر شما
ممنون از وقت و نظرى که گذاشتید
۲۴ اردیبهشت
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
به حواشی ، و خوب یا بدی اجراکاری ندارم چون متاسفانه هنوز کار رو ندیدم
اما انصافا اینکه کارگردان کار کاملا منعطف و بدون سو گیری میاد و همه پست ها رو میخونه و از مخاطب بابت حضورش تشکر می‌کنه قابل تقدیره
امیدوارم این اتفاق رسمی بشه برای همه کارها
در بسیاری از اجراهای این نکته برای گروه راه گشا و برای مخاطب بسیار راضی کننده بوده
خدا کنه همه بدونیم که اگر ما تولید میکنیم باید دیده بشه و اگر مخاطب نباشه کار هر چقدر محتشم ، اما بی ثمر و ارزشه......
بله بله موافقم
۲۳ اردیبهشت
جناب رضایی
⁦❤️⁩
۳۱ اردیبهشت
بله کاملاً درسته. همون پاسخگو نظرات مهم ترین حرکت کارگردان در این نمایش بود...اگر کارگردانی دیدین به ما هم اطلاع بدین.
۱۸ خرداد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
برعکس نظراتی که در این برگ خواندم و البته دید نه چندان مثبتی که به نمایشهای پر از خون و خشونت مهدی کوشکی دارم؛ این نمایش را دوست داشتم. طراحی صحنه و بیان بازیگران خوب بود و قصه بر بستری سیال اتفاق می‌افتد. نمایش پیامهای ملموس و قابل اعتنایی درباره مشکلات فی‌مابین زوجها در رابطه‌هایشان دارد که در لابلای شوخیهای نمایش و بداهه‌های بازیگران رد و بدل می‌شوند. شوخی خانم عابدی با منتقد عزیزم در تیوال، جناب لهاک نیز بسیار بهم چسبید. علی رغم قیمت بالای بلیط نمایش، تماشای آن خالی از لطف نیست.
جناب یزدی درود فراوان
اتفاقن من با پرداخت خشونت و خون هم روی صحنه مشکلی ندارم اگه مقصود خاصی رو به بیننده منتقل کنه
*اسپویل اکلیل ندیدید نخونید : *

من درکل اکلیل رو بخاطر دلایلی که گفتم دوست داشتم ولی هیچ نکته خاصی ازش نگرفتم، طراحی صحنه مگه بجز موکت ... دیدن ادامه » کردن سطح و اون مبل راحتی چیز دیگه ای داشت؟
در ضمن ما راجع به چند مطلب فقط اطلاعات خطی میگیریم بدون هیچ پرداخت خاصی و در نهایت هیچ نتیجه گیری خاصی هم نمیتونیم از کار بکنیم ، در کل شاید نمایش شیرینی باشه ولی میشه تو 40، 50 دقیقه جمع و جورش کرد و حدود 20 دقیقه از نمایش بازی با جملات تکراری و حالا بریم جلو ببینیم چی میشه هستش
خوشحال میشم اگه نمایش پالس و کلیدی داره که من بهش توجه نداشتم رو بفرمایید
ارادت
۲۱ اردیبهشت
فرزاد جان جعفریان، ممنون از نگاهت و قلم‌فرسایی مبارکت برای نوشتار من بر اکلیل. من به لحاظ ریشه‌ای خیلی نمی‌تونم مرز بین سلیقه و چارچوب صحیح هنر رو تشخیص بدم. حداقل من چون رشته‌ام هنر نبوده، بیشتر سعی می‌کنم از منظر دریافت خودم از اونچه در نمایش می‌بینم ... دیدن ادامه » نظرمو بگم و خیلی نمی‌دونم در چه شاکله‌ای باید یک اثر هنری سنجیده بشه. همین شاخص هم به نظرم در مورد نظرات متفاوت ما در رابطه با پسندیدن انتخاب خشونت و خون برای انتقال پیام و یا طراحی صحنه اکلیل وجود داره. من طراحی مینیمال صحنه رو شدیدا می‌پسندم. برای همینه که طراحی صحنه گودو رو هم دوست داشتم. البته به این معنی نیست که طراحی صحنه برام مهم نباشه و طراحی صحنه مفصل رو هم در جای خودش دوست دارم و برای هر نمایشی طراحی مینیمال اصلا خوب نیست. شاید این موضوع برگرده به سلیقه شخصی من در زندگی مینیمال. ولی در مورد این نمایش شدیدا طراحی صحنه گویا و مناسب بود. رنگ زرد به نوعی تنفر رو نشون می‌داد و مبل بسیار بلند و اغراق‌آمیز نشونه نشستن زوج روی یک صندلی بود ولی فاصله روح و قلب اون‌ها رو به صورت بزرگنمایی شده نشون می‌داد. سیاهی صحنه و تضادش با رنگ زرد نشیمن نیز به نظرم کمک به برجسته شدن این فاصله و این معانی می‌کرد.
در مورد زمان اجرای نمایش باهات موافقم. خصوصا این که در برگ نمایش هم زمان اجرا طولانی‌تر ذکر شده. ولی به نظرم، خوب یا بد، چه بپسندیم و چه نپسندیم؛ این ویژگی نمایشهای کوشکی هستش که بخش عمده‌ای از دیالوگهاش به تکرار و سوزوندن زمان و اجرا با تکرار و بداهه‌گویی و جملاتی می‌گذره که شاید کسل کننده به نظر برسه. شاید فقط فاصله پر کن باشه خیلی از دیالوگهاش. این خمیرمایه نمایشهای اونه. درست همین تکرار رو در نمایش سیزده با تکرار زجرآور دیالوگهای نفرت‌انگیز شاهدیم یا همینطور در نمایش هفتمین جان سگ یا هدیه جشن سالگرد. خیلی جاها بی‌هدف فقط داره حرف می‌زنه، حرفای تکراری و حوصله سر بر. من این شیوه روایت رو دوست ندارم ولی فکر می‌کنم بعضی جاهای خیلی معدود مثل اکلیل این روش بر خلاف نمایشهای قبلیش خیلی خوب جواب داده. جایی که حرفهای بی‌هدف مرد برای جلب توجه همسرش یا سرگرم کردنش یا خریدن وقت، معنی پیدا می‌کنه.
در مورد پیام نمایش هم شاید نمایش پیام زیادی نداشت، پیام تکان‌دهنده‌ای نداشت. ولی نمایش اختلافات ریشه‌ای بین زوجها که منجر به فاجعه می‌شه به نظرم معنی‌دار کرده بود قصه نمایش رو. نمایش اشاره مستقیم به هیچ پیامی نداره. برشی از یک زندگی رو نشون می‌ده. ولی این اوج و افول یک زندگی که با نشونه‌هایی از علاقه بین دو نفر شروع شده، زندگیشون و احساسشون خوب جفت و جور شده بوده و به ساختن رویاهاشون زیر یک سقف می‌رسه و بعد به حدی نزول کرده که فقط هم رو تحمل می‌کردن و حتی توی صفحه اجتماعی هم دختر دوس نداره کنار هم باشن. توی عروسی هم دوست نداره کنار پسر باشه. و این جدایی عاطفی د عین ریشه‌های عاطفی پیشین به انتقام و قتل می‌رسه. این خیلی مفهوم روشنیه که از نمایش دریافت می‌شه. تحملی که از روی علاقه و دوست داشتن و در بخشی اجبار جامعه، منجر به فاجعه شده.
در مجموع اگر نظرات من در مورد نمایشهای قبلی کوشکی خصوصا سیزده رو خوانده باشی می‌دونی که کوشکی نمایشهاش اصلا راضیم نمی‌کنه. حتی همین نمایش رو هم با دل‌چرکین به این علت بلیط خریدم چون زمانش برای نمایشهای بعدی که می‌خواستم برم خیلی خوب جفت و جور شده بود (کوشکی دیگه توی سالن راهم نمی‌ده! :)) ) ولی در مورد فقط و فقط اکلیل، کوشکی و عابدی با همه کاستیهایی که قبولش دارم، نمایش راضی‌کننده‌ای رو اجرا کردن. یعنی نمیشه گفت پولشو آدم دور ریخته.
۲۲ اردیبهشت
درود بر شما
ممنون بابت وقتى که گذاشتید و نظرتون
از همه عزیزانى که وقتشونو براى دیدن نمایش اکلیل گذاشتند و نظراتشونو بیان میکنند کمال تشکر را دارم
۲۳ اردیبهشت
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نکته مثبت اجرا بازیهای خوب و مسلط دو بازیگر بود.
ممنون از نظرتون
۲۰ اردیبهشت
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
به آگاهی می‌رسد ساعت اجرای این نمایش از این پس در سانس ۱۸:۳۰ دقیقه خواهد بود.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت این نمایش، به نویسندگی مهدی کوشکی، کارگردانی مهتاب شکریان و با بازی مهدی کوشکی، نگار عابدی، با تخفیف روزهای نخست، آغاز شد.
Leon S. Kennedy و علی ژیان این را خواندند
آقای سوبژه (محمد لهاک) و arash tehrani این را دوست دارند
من یه انتقاد و نارضایتی خیلی جدی از گروه اجرایی این نمایش دارم.
اینکه شبی که از عکاسان برای مسابقه دعوت کرده بودند, بلیط فروختند. من برای شب اخر نمایش بلیط خریدم و انتظار یه اجرای عالی برای شب اخر رو داشتم که با یه سالن پر از عکاس اماتور مواجه شدم که تمام ... دیدن ادامه » مدت صدای شاتر میومد و مکالمه های عکاسان!!! شبی که قرار بر عکاسی هست قطعا نباید بلیط مخاطب آزاد فروخته میشد. انقد این کار غیر حرفه ای و بی احترامی به مخاطب بود که فکرنمی کنم تا مدتها هیچ کاری رو در این مجموعه شرکت کنم
۲۹ اردیبهشت
به نظرم تنها عاملی که این اجرا رو موفق میکرد بازیه شهروز دل افکار بود که به شدت عالی بود ..به شدت بازیش به دل من نشست و شخصیت رو به نظرم فراتر از صرفا یه ادمی که از عشقش متنفره بالا برد ..و یه شخصیت شیرین رو ارائه داد که مخاطب به شدت درکش میکرد و همین شیرین ... دیدن ادامه » بودن باعث میشد تا من به عنوان مخاطب خیلی بیشتر باهاش همزاد پنداری کنم .
۱۹ خرداد
این نمایش رو در رشت دیدم. متاسفانه بدون حضور شهروز دل افکار
۰۱ تیر
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید