تیوال نمایش موی سیاه خرس زخمی
S2 : 12:57:49
امکان خرید پایان یافته
  ۰۶ بهمن تا ۲۴ اسفند ۱۳۹۷
  ۱۹:۳۰ و ۱۷:۰۰
  ۱ ساعت و ۳۰ دقیقه
 بها: ۴۰,۰۰۰ و ۳۰,۰۰۰ تومان

: جابر رمضانی، پیام سعیدی
: جابر رمضانی
: حامد رسولی، مریم نورمحمدی، محمد علی‌محمدی، فربد فرهنگ، اصغر پیران، مینا زمان، سجاد حمیدیان، رشاد معینی

: پوریا کاکاوند
: حمیدرضا رفاهی
: جابر رمضانی، فرشید جعفری
: سیاوش امینی
: صبا کسمایی
: مریم نورمحمدی
: رشاد معینی
: امیر راد
: نیما دهقانی
: سید محمد مساوات
: احسان نقابت
: هادی شیخ السلامی
: میلاد محمدی عمادی، کمال کلانتر
: گروه وی‌یو
: مریم دیهول
: امیر قالیچی (تیاتر بازها)، گروه جارچی
: محمد رضا مقیمی
: گروه تئاتر سوراخ تو دیوار
: محترم سیفی

تماشای این نمایش به مبتلایان بیماری‌های تنفسی از جمله آسم و بیماری صرع توصیه نمی‌شود.

لطفاْ کدهای تخفیف لاتین را با حروف کوچک وارد فرمایید.

 


برگه اجرای پیشین این نمایش در تالار مولوی

 

 

گذشته یه اسکلت پوسیده است که یه روز از گور میاد بیرون و یقه تو می‌گیره.

باکس‌های وسط با بهای ۴۰.۰۰۰ تومان
باکس‌های کناری با بهای ۳۰.۰۰۰ تومان

گزارش تصویری تیوال از نمایش موی سیاه خرس زخمی / عکاس:‌ رضا جاویدی

... دیدن همه عکس ها »

عکس‌های پایه

نمایش موی سیاه خرس زخمی | عکس نمایش موی سیاه خرس زخمی | عکس نمایش موی سیاه خرس زخمی | عکس نمایش موی سیاه خرس زخمی | عکس

مکان

خیابان حافظ، خیابان استاد شهریار، روبروی تالار وحدت، سالن حافظ
تلفن:  ۶۶۷۵۶۰۴۳


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
به قول سحر لیلیون ...... و ما مست از دیدن اجرای آخر موی سیاه خرس زخمی پرونده ی آخرین جمعه ی امسال را بستیم
اقای سیاوش امینی دست مریزاد
مخصوصا واسه ده دقیقه ی آخرِ نمایش که امشب اون ده دقیقه چشمام و بستم و واقعا روحم از بدنم جدا شد
دیروز و امروز به تماشا نشستم ولی مطمئنم اگر امشب اجرای آخر نبود این نمایش هم میشد مثل زندگی در تئاتر و بارها و بارها نگاش میکردم بدون اینکه یک لحظه خسته شم
دوستان لطف میکنید اگر بم بگید چرا اجرای مولوی و حافظ با هم فرق داره؟ و اینکه تفاوت هاش چی بوده اصلا؟

میثم هنزکی این را خواند
فرزاد جعفریان، آذرمهر و نفیسه نوری این را دوست دارند
شما که دوسش داشتین ای کاش اجرای مولوی رو دیده بودین
نیم ساعت این اجرای حافظ کوتاه‌تر شده
۲۶ اسفند ۱۳۹۷
مرسی :) کار خوبی کردین

آقا فرزاد شما باشی من می‌گم یه ساعت بذارن روش باهم ببینیم :)
۲۶ اسفند ۱۳۹۷
❤❤❤
۲۶ اسفند ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
روایتی از دنیای امروز و روابط آدم ها به شیوه ای کاملا متفاوت.
طراحی صحنه مدرن
بازی جذاب (بود)-حامد رسولی
جیرانی که برام ناشناخته موند، یه جوری که دلم میخواد بیشتر راجع بهش بدونم،
که کاش جیران ادامه پیدا کنه تو یه داستان و نمایش دیگه، چون دوست داشتم و دارم که بیشتر بشنومش. هرچند که سفید نیست ولی مرموزه و منو کنجکاوتر میکنه واسه شناختنش.


فرشته و پوریا این را خواندند
عطیه ب و میلاد طیبی این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
مهدی رضایی:
به عقیده من نقد آثار تجربی خصوصا اگر توسط گروه و کارگردانی شناخته شده در مدیوم تئاتر تجربی، اجرا شده باشد، کاری است عبث. وقتی اثری (کارهای تجربی نه صرفا این نمایش)می آید که اصلا منطقی نباشد. می آید که تماشاگر را برنجاند،ساختار ذهنش را دستکاری کند،جور دیگری ببیند و نشان دهد، میاید که..... چگونه می توان یقه اش را گرفت که چرا انسجام ندارد کارت؟ یا مثلا چرایی و چگونگی را طلبید از بطن درامش.
من برای نمایش دوست داشتنی جابر رمضانی ، نقد که نه یادداشتی این چنین نوشتم
جمله ای معروف در ادبیات نمایشی وجود دارد که حتی برای ناآشناترین آدمها با تئاتر و دارم شناخته شده است: "بودن یا نبودن مسئله این است"
روند ماجرا در خط پیرنگ این نمایش. روندی صعودی و ریتمیک است از بودن تا نبودنِ بود(بود نام کاراکتر محوری است که جایگزین هملت شده است.) جابر رمضانی ... دیدن ادامه » یکی از اصلی ترین تم های این تراژدی ماندگار را نشانه رفته. بودن. چه بودن؟ که بودن؟ ماهیت. هویت.
 هملت شکاک و پر از تردید شکسپیر به لطف ساقی و جنس های مرغوبش یک مالخولیاییِ منگ رو به زوال است که با فراموشی خود در ستیز است. روابط تغییر شکل داده. مثل دنیای شکسپیر در هملت، همه تنها هستند. هر کاراکتربا دنیا و فرمِ دفرمه خودش. تنها آدمهای عادی دنیای جابر رمضانی، از حیث رفتار(لحن و رفتار بدنی) گورکن ها(رشاد معینی و سجادحمیدیان) و تا حدی ساقی(اصغرپیران) است. موتورسیکلت،گور،میزشام و هروئین. اینها چهار وجه عینی هستند در جهانی که همه چیزش ذهنی است.  جهانی که به شدت شبیه اطراف ماست. هم در واقعیت، هم در جهان وهم و رویا. آشناست و آشنا نیست!
این داده ها مرا می ترساند. این داده ها با پرداخت درست در اجرا همین نتیجه ای را میدهد که می بینید. میز شامی تبدیل به گور می شود، قهرمانی به تدریج منگ تر، معتادتر و مرده تر می شود. جامعه ای متلاشی می گردد، عشقی می میرد. ریتم دیگر چه می توان باشد. این همه ضرباهنگ عاطفی را با بدترین پرداخت هم اجرا کنی تکان دهنده است. چه برسد به اینکه با طراحی گیرا و ترکیبی صحنه،ریتم سازی پویا در کارگردانی، بازی های به شدت پرکنتراست که  درست و به جا تضاد  را به اوج می برد. همین شکست روابط شکلی و محتوایی در بازی بازیگران، به شدت در خدمت مضمون و اندیشه اصلی اثر در بازتاب جامعه  ای پر از کثرت است. تنوع لحن،تفاوت های حرکتی و رفتاری همه از هم دورند به بافت و فضای کلی اثر نزدیک.
حامد رسولی معرکه است. ریتم را باید از او آموخت در بازتاب نمودار فروپاشی یک کاراکتر. حضور و کاریزمای اصغر پیران و موتورسیکلتش به شکلی درستی با گروتسک گورکنان هماهنگ شده. صحنه اخرین حضور معشوقه ی بود که با بازی فیزیکال مینا زمان به تصویر کشیده می شود، جذاب و پایان بندی نمایش میخ کوب و ویران کننده است. می دانم پراکنده نوشته ام اما برخورد من با این نوع نمایش ها نمی تواند با استراکچر مشخصی شکل بگیرد. خلاصه من خیلی دوست داشتم موی سیاه خرس زخمی را.
 به قول میرهولد "  وفتی نمایشی خلق می کنه  درصدی از مخاطبها عاشقش می شن و درصدی ازش متنفر، پس بدون  کار تجربی موفقی بوده" تبریک به جابر رمضانی و گروه "سوراخ تو دیوار" برای اینکه جرات تجربه کردن دارند!
عالی نوشتید.
۱۶ اسفند ۱۳۹۷
سپاس.
۱۶ اسفند ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت روزهای تازه این نمایش (یکشنبه ۱۹ تا سه‌شنبه ۲۱ اسفندماه) به کارگردانی جابر رمضانی و با بازی حامد رسولی، مریم نورمحمدی، محمد علی‌محمدی، فربد فرهنگ، اصغر پیران، مینا زمان، سجاد حمیدیان، رشاد معینی از امروز چهارشنبه ۱۵ اسفندماه ساعت ۱۴ آغاز خواهد شد.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
جیران [خطاب به کالبدِ بی جانِ بود]: ((می دونی چرا می بوسمت؟ چون تو از بوسه های من، متنفری!))
R 0 y a و Someone این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
بود [خطاب به گورکن]: ((گورِ کی رو می کَنی؟))
گورکن: ((هر کی؛ رئیس جمهور، قاضی، دزد، پیرزن، فاحشه)).
R 0 y a، Someone، امیر حسین زاده و حسین جعفریان این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
دکتر: ((ما در یک جهلِ ازلی به سر می بریم؛ هر چقدر جلو میریم، بیشتر می فهمیم که نمی دونیم)).
پوریا و فرشته این را خواندند
R 0 y a و Someone این را دوست دارند
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
موی سیاه خرس زخمی ، نیشتری به زخم خرس به خواب زمستانی رفته با افیون خور و خواب و خشم و شهوت است که با سیاهی رُسته از جانش ، کفن می شود تا حکومت سربندداران گورکن سپاه، پایدار بماند
بود هاااااا و حلقه اُخوت و کینشان به توبه رستگااااااار نمی شوند


سپااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااس ، ایجاز تقدیر از گردهمایی در هم تنیده معنای مصور و مصوت است
عاااالی :))))))))))))
۱۱ اسفند ۱۳۹۷
عنایت متقدمین
مایه مباهات متاخرین است :)
۱۱ اسفند ۱۳۹۷
❤️❤️❤️
۱۱ اسفند ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید





نقدی بر نمایش موی خرس سیاه زخمی؛(منتشر شده در www.theater.ir)
علیه فراموشی یا تاریخ تحلیلی یک سایکودلیک

مفهوم مرکزی نمایش را باید فراموشی دانست. کلمه فراموشی بارها در از زبان شخصیت اصلی قصه بیان می شود و "بود" در مورد آن سخن می راند. اثر با یک نبش قبر(باز شدن تابوت) آغاز می شود و این عمل می تواند به نوعی یادآوری و زنده کردن تاریخ تعبییر شود. تاریخ در اینجا با "بود" معنا پیدا می کند و نام شخصیت اصلی قصه نیز "بود" است: بود همان ابتدا خود را معرفی می کند و این آغازی است بر واکاوی زندگی او در ادامه نمایش. به گفته کارگردان و بروشور نمایش این اثر متاثر از نمایشنامه جاودان شکسپیر، هملت است که احتمالا تمجید از آن نمایشنامه امری بدیهی باشد و مجال آن نیز در این نوشته دست ندهد اما بررسی نمایش نیز بدون توجه به متن شکسپیر امکان پذیر نیست. بخش ابتدایی ... دیدن ادامه » نمایش همانطور که از هر نمایشی در شکل معمول انتظار داریم به معرفی شخصیت ها می پردازد، و ما به مرور با همسر "بود"، معشوقه اش، ساقی اش، برادرش، دکتر خانوادگی و دو گورکن آشنا می شویم که هر کدام به نحوی در دنیا و سرگذشت او تاثیرگذار اند. نمایش در یک توصیف ساده روایتگر احوالات انسانی است که مخدر او را آشفته کرده و این آشفتگی با فراموشی ای همراه است که منجر به ساخت دنیایی خواب زده در نمایش می شود. در ابتدا به نظر می رسد در این دنیا وضعیت آشفته "بود" دیگران را نیز آشفته کرده است اما با پیش رفتن نمایش در می یابیم مناسبات دنیای اثر و روابط انسان ها آشفتگی دو چندانی دارد و بود در نهایت بخشی از این فضاست. او قهرمان این دنیای سیاه و تاریک است زیرا با تمام تباهی و پریشانی تنها کسی است که لااقل بر فراموشکاری اش آگاه است و می داند که نمی داند ،اوست. او مدام از گورکنان سوال می کند که در این مکان قبلا میزی قرار داشت و آنها به او می گویند که اینجا گورستان است. بازی کنایه آمیز با مفهوم گورستان به عنوان مکانی که در آن صاحبان گذشته دفن شده اند مدام به مخاطب گوشزد می کند آنچه که می بینیم مربوط به گذشته شخصیت است و تنها در پایان کار وقتی گورکنان می گویند اینجا قبلا گورستان بوده است این چرخه شکل دیگری می گیرد و ما به امروزی می رسیم که در آن بود در تصویری همچون قاب های کارواجو با پاهایی آویزان از تابوت شکلی مسیح وار به می گیرد.
همه توصیفات بالا اما آنجا به بن بست برمی خورد که اجرا به روندی حوصله سربر و شلخته تبدیل می شود. شلختگی که به سختی بشود آن را جزو زیبایی شناسی اثر دانست زیرا در انتقال مفاهیم نمایشنامه الکن است. در هنر معاصر همه آنچه که به عنوان هنر میشناسیم بارها زیر سوال رفته است و بسیاری از هنرمندان با ایجاد چالش در اصول ثابت شده ومعمول هنر(زیبایی شناس)، اثر و دیدگاه خود را ساخته اند. یکی از مفاهیم زیر سوال رفته "امر زیبا" است. هنر در این دیدگاه دیگر نیاز ندارد تا دلربا باشد و بی نقص جلوه کند بلکه برعکس می تواند علیه این تفکر به پا خیزد. در این نوع رویکرد بر انگیختن احساسات ناخوشایند اثر هنری را شکل می دهد. استفاده از فواصل نا مطبوع یا صداهایی غیر موسیقایی در دنیای موسیقی مثالی روشن بر این رویکرد اند؛ استفاده از نویز به عنوان صدای موسیقایی در آثار الکترونیک مدرن یا نعره های دیاماندا گالاس که با تبحر بی نظیر نشان می دهد جیغ زدن هم می تواند روشی برای خواندن باشد! در تئاتر نیز چنین اتفاقاتی کم نیستند؛ احتمالا می دانید که اجراهای دادائیست ها بیش از آنکه تحسین بر انگیز باشند منزجر کننده بودند یا اجرای آوازه خان یونسکو به عنوان یکی از آغازگران جریان ابزورد با عکس العمل مخاطبان روبرو بود و تقبیح شد. پس لزوماً اثر هنری در دنیای جدید قرار نیست خوشایند باشد اما قطعا نباید بیهوده و سرگردان باشد. هر چند همین تفکر(به چالش کشیدن زیبایی شناسی) نیز تا چند دهه قبل پیشرو به حساب می آمد؛زمانی که هنوز تفکر انقلابی خریداری داشت! در حالی که امروز دوباره امرزیبا برای خودش جایی باز کرده است و سرگرمی و لذت جزو ویژگی های اصلی اثر هنری شده، رویکردی که آبشخور آن را باید در همان پدیده کالاشدگی هنر پیدا کرد، تفکری جهانی که همه چیز را برای فروش می خواهد و ناچار هر چیزی برای عرضه خود باید جذاب و دلربا باشد. به اثر بر می گردیم؛ نمایش موی خرس سیاه زخمی سعی دارد تا با فضایی روان پریشانه و مستاصل کننده خودش را در ردای اثری پیشرو و تجربی نشان دهد. اما این پیشرو بودن به نظر در همان واژه "ردا" خلاصه می شود و در نهایت مخاطب با قصه ای روبروست که با جابه جا کردن شکل خطی روایت ظاهری عجیب به خود گرفته و این ویژگی را به فضا نیز منتقل کند. این عجیب نمایی زمانی دردسر ساز است که نمی تواند ارتباط درستی با مخاطب برقرار کند در نتیجه فضای روانپریشانه حاکم بر نمایش از آن اثری پریشان می سازد و شکل ارائه آن به نحوی است که علیه رکن اصلی تئاتر یعنی"ارتباط" حرکت می کند. همانطور که اشاره شد نمونه های زیادی در تاریخ هنر جدید وجود دارند که سعی کرده اند احساسات و حالی نا خوشایند را به وجود آورند و مخاطب را به حد انزجار برسانند اما آنچه در موی خرس سیاه زخمی رخ می دهد از این دست نیست بلکه ناکار آمدی عناصر مختلف اجرا اعم از متن و صحنه از آن نمایشی میسازد که فرم علیه متن حرکت می کند. این اتفاق منجر به از دست رفتن لحظات در اجراست، ضربه ای که نتیجه اش افتادن در دام یکنواختی است.
مسئله ساختار صحنه نقش به سزایی در این نمایش و حالتی که در آن به وجود آمده دارد؛ در جلو صحنه قابی تعبیه شده و روی آن توری کشیده شده که نتیجه اش فرو بردن صحنه درهاله ای است رویا گونه. این تمهید قبلا نیز توسط این کارگردان به کار برده شده؛ در نمایش سوراخ ساختار صحنه به شکلی بود که مخاطب در فاصله دور صحنه را می دید و توری که قاب صحنه را می گرفت صحنه را به لانگ شاتی سینمایی شبیه می کرد اما محوی حاصل از فاصله و تور در موی خرس سیاه زخمی اگر چه در ساحت بصری فیلتری مناسب را به وجود می آورد اما منجر به افت سطح انرژی و انتقال پالس های تولید شده در صحنه نیز می شود. در طول اجرا گه گاه بازیگران به جلو قاب توری می آیند و این فاصله برای لحظاتی کوتاه از بین می رود. این شکستن فضا گاه کاربرد فاصله گذاری دارد و گاه زمان را جابه جا می کند و درست در همین لحظات است که می توان دریافت در نبود این فاصله اجرا می تواند رنگی دیگر به خود بگیرد و از قضا چیزی را هم از آن کم نمی کند. مخاطب همواره از دور شاهد اتفاقات صحنه است گویی این ایده از همان مفهوم گذشته و تاریخ نشات گرفته است و همانطور که گذشته در همواره در ابهام است آنچه مخاطب شاهد آن است در این هاله فرو رفته و در فاصله ای دور رخ می دهد. ایده ای که به نظر می رسد به درستی از کانسپت های درون متنی به وجود آمده اما کارآمدی اش در اجرا معلوم میشود و به نظر در کار آمد بودن ناموفق است زیرا در عمل اجرا را نامفهوم تر از آن چه هست می کند و مخاطب در نهایت زحمت بتواند با کنار هم قرار دادن پازل ها قصه ای یک خطی از اجرایی 90 دقیقه ای در یابد. به نظر می رسد کارگردان حتی به پریشانی اجرا نیز آگاه است؛ در صحنه ای بود به جلوی قاب توری می آید و در فاصله ای نفس به نفس شروع به صحبت با تک تک مخاطبان می کند، نفس به نفس و چشم در چشم. در صحبت های او نوعی خود زنی علیه نمایش وجود دارد بدین مفهوم که می دانیم از آنچه دیده اید حوصلتان سر رفته اما در نهایت چیزی بیش از این نیز دستتان را نخواهد گرفت. لحظاتی که بی شباهت به سخنان هملت در نمایشنامه هملت ماشین نیست و از قضا ماهیت کلام در آن فرازها نیز خود ویرانگری هملت و حتی مولر است: من هملت بودم... و بعد در ادامه هملت دست به زیر سوال بردن خود، تئاترش و حتی مخاطبان می کند؛ مولر در این قسمت از هملت ماشین تماشاگران را به اجساد تشبیه می کند! اینجا نیز چنین موقعیتی را شاهدی: چنگ انداختن به صورت مخاطب و خود نمایشی که در حال اجراست. غافل از این که خود ویرانگری در مولر به درونمایه اصلی اثر تبدیل شده و اینجا به ایده ای حاصل از هیجان زده شدن کارگردان یا گروه اجرایی! مسئله ای دیگری که به نظر می رسد در اجرا وجود دارد حالت(مود) و فرم کلی کار است. این فرم از کجا شکل گرفته است؟ جابر رمضانی از لحاظ ساختار متنی و نمایشنامه این نوع پیچیده نویسی را در نمایش "نمی تونیم راجع بهش حرف بزنیم" تجربه کرده است. در آن اثر مخاطب شاهد کانون خانواده ای بود که پس از مرگ دختر در حال از هم پاشیدن بود و هیچ کس راجع به فاجعه ای که برای آنها رخ داده حرفی نمی زد اما در نهایت قصه این مرگ از زبان دختر که از ابتدا سر میز حضور دارد طی مونولوگی روایت می شود. در آن اثر نیز شکلی از پیچیده سازی در نوشتن متن یافت میشد که با وجود از دست دادن جذابیت در بسیاری از مواقع، درنهایت رابطه ای منطقی بین فرم و متن برقرار بود اما در این اثر پیچیده سازی متن کاری از پیش نمی برد و گروه اجرایی و مخاطبش را به بیراهه می برد؛ چیز جدیدی به مخاطب داده نمی شود مگر متصل کردن حلقه ارتباطی شخصیت ها به هم. از سوی دیگر ساده سازی و آشنا زدایی از هملت به جایی می رسد که فهم آنکه کارگردان چگونه به این فضا رسیده قابل فهم نیست. یکی از مسائل اساسی در اثر هر هنرمندی تجربه زیستی است. این مسئله در تئاتر دو چندان است و در بازیگری جزو ارکان کار یک بازیگر. بدین معنا که هنرمند باید آنچه را که درباره اش حرف می زند یا می سازد را به نوعی تجربه کرده باشد یا در بیانی دقیق تر درک کرده باشد. این درک می تواند به شکل های متفاوتی رخ بدهد و لزوما منظور این نیست که هنرمند همان موقعیت ها را تجربه کند بلکه درکی است عمیق که منجر به خلق می شود؛ همچون صخره یخی عظیمی که حجم اصلیش در زیر آب پنهان است. از این روست که پژوهش و مطالعه جزو لاینفک در هر هنری است؛ شما نمی توانید همه چیز را تجربه کنید اما می توانید با مطالعه و پژوهش درک عمیق تری نسبت به آن پیدا کنید. این امر در زیبایی شناسی بسیار مهم تر می شود زیرا عناصر سازنده فضا در هنر امروز بسیار قابل اندازه گیری تر از گذشته اند. در موی خرس سیاه زخمی ریشه یابی ساخت فضا قابل درک نیست چون هم نا آشناست و هم شباهت به نمونه های دیده شده دارد. مسئله ای که شاید آثار زیادی امروز متهم به آن شده باشند(به خصوص با گسترش فضای مجازی) اما صرف این احساس نمی توان این اتهام را قبول کرد بلکه زمانی می توان آن را محتمل دانست که فرم ارائه شده کارآمد نباشد و چرایی آن درک نشده باشد. مثل پوشیدن لباس است، شما نمی توانید هر لباسی که در یک فشن شو تلویزیونی می بینید بپوشید زیرا شخصیتی دارید که با توجه به علائق ، تفکر و ... انتخاب هایی محدود را پیش پایتان می گذارد، اگر هم لباسی انتخاب کنید که با آنها ناسازگار باشد احتمالا خیلی زود لو می روید؛ چون یا در آن راحت نخواهید بود یا نوع رفتار منطبق با آن لباس را نمی دانید زیرا لباس شما از سرچشمه ای دیگر یعنی سبک زندگی و فرهنگ شما تبعیت می کند، پس خیلی زود می فهمید لباس برای شما نا مناسب است. یا احتمالا خللی که در ارتباطتان با دیگران حاصل می شود منجر به آن می شود. جنس فضای موی خرس سیاه زخمی نیز دچار چنین نقصی است فرم اجرا و فضای ساخته شده ناکار آمد یا ساختگی به نظر می آید زیرا به نظر حاصل درکی درست نیست. به همین دلیل ممکن است کسی بگوید چرا فضای کار شبیه کارهایی است که در فرنگ اجرا می شود و به طور ویژه آثاری که اقتباسهایی مدرن از نمایشنامه های شکسپیر اند! موی خرس سیاه زخمی شبیه به آن اجراها نیست بلکه لباسی که پوشیده مناسبش نیست و احتمالا کارگردان نیز شیفتگی به شکلی از تئاتر پیدا کرده که او را از این امر غافل کرده است. زیرا از یاد نبرده ایم نمایشهایی همچون تیم شنا، اسکیس یا صدای آهسته برف از همین کارگردان با وجود اینکه فضایی نو و غیر ایرانی داشتند چقدر جذاب و درست دنیاشان را می ساختند و آن را گسترش می دادند.



بهترین نقدیه که خوندم از این کار
۱۵ بهمن ۱۳۹۷
@حدیث سیدی ممنون لطف دارید.
۱۶ بهمن ۱۳۹۷
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت سانس‌های تازه این نمایش «موی سیاه خرس زخمی» کاری از جابر رمضانی، با تخفیف ویژه ۴۰٪ اعضای تیوال پلاس و تخفیف خرید گروهی آغاز شد.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید

#تجربه_ی_تماشا |
همان قدر که استاندارد ، فرم و روایت یک اثرهنری اهمیت دارد ، رویارویی و برخورد با یک اثر هم امر حائز اهمیتی‌ست که حالا فراموش شده است. میدانم وقتی قرار است به تالار وحدت برای تماشای یک نمایش بروم ، باید مثل بز بنشینم و تفکری که حاصل نشخوار کارگردان یا نویسنده ست را بخورم و پس از آن مثل یک فاحشه ی ناکام از دستمزد از سالن بیرون بیایم ، سیگاری روشن کنم و بگویم بد بود. اما اینجا ، وقتی در جایگاه تماشاگران اثری از جابر رمضانی مینشینم ، آماده ام برای آنچه قرار است به آن واکنش نشان دهم. | نقطه ی اشتراک رمضانی در تمام آثاری که از او تماشا کردم ، فرم گرایی اوست . اما گویی در موی سیاه خرس زخمی ، به معجزه ی قصه ،روایت و ادبیات پی برده و در کنار تجربه گرایی ، اهمیت دادن به فرم ، نور رنگ و دکور ، جای پای یک زمینه ی محکم را میشود حس کرد ؛ اثراتی از قصه ... دیدن ادامه » که این هم وامدار اقتباس است یا بهتر است بگوییم الهام از اسطوره یا آثار بزرگ ادبیات.(که اسطوره و ادبیات کلاسیک چه جای سفتی ست برای شاشیدن).رمضانی در این اثر دو نیاز یک مخاطب را ارضا میکند ؛ تجربه ی لذت تماشا و غوطه ور شدن در تصویر و دیگری وادار کردن به تامل و تاویل . او خوب فهمیده که ارائه ی روزمره به شکلی که همه بلدند ، تنها تایید و تکریم به همراه دارد ، بلعکس، فریاد ِ‌ : یافتم! ایجاد واکنش ، پرسشگری ،جستجوگری و کشف و شهود به همراه دارد و این ، تماشاگر را همراه یافته اش میکند. بازگویی امر قریب تزلزل و فرسودن انسان معاصر در قالبی غریب ، شخصیت‌های مسئول دراماتیک ، اوج،تعلیق و فرود ،از ابزارهای بدون انقضای یک درام موفق امروزی ست که رمضانی آن را رعایت میکند .استفاده ی هجو از تصنع و زرق و برق ،در این اثر باعث صمیمی تر شدن ما با تصاویر رایج روز تئاتر های پایتخت میشود. در پایان ، هرکس میتواند خودش را در زندگی خودش و خودش در زندگی دیگری را در این اثر پیدا کند ، و از خود بپرسد من کجا بوده ام و کجا هستم. و یا تعبیر این اثر از مرگ ،که به بودن اکتفا نمیکند . اما جابر رمضانی در تمام تجاربش ، چند قدم از بازیگر، جلوتر است ، به همین خاطر بازیگر نمیداند دارد روی صحنه چه کار میکند و کمی لنگ لنگان در اجرا غوطه ور میشود ، که این هم حاصل سوتفاهم بازیگر ،در ارائه ی بازی در یک اثر این‌چنینی‌ست.
(موی سیاه خرس زخمی را در تالار حافظ ، ساعت۲۰ ببینید)
عرفان آیتی
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
نمایشی با فرم متفاوت در فضایی بیمارگونه و استفاده از صحنه پردازی مدرن برای نمایشنامه ای که مفهومی کلاسیک دارد!
در ابتدا که نمایش شروع می شود مخاطب را وادار به مکاشفه دقیق و موشکافانه می کند ولی از جایی به بعد وقتی مخاطب پی به داستان می برد شاید نمایش جذابیتش را ار دست می دهد و برای مدتی دچار تکرار می شود. به هرصورت همیشه از دیدن کارهای جابر رمضانی لذت بردم و سوپرایز شدم و به تمامی عوامل نمایش خسته نباشد می گم.
خرید بلیت دوره تازه اجرای این نمایش، به نویسندگی جابر رمضانی، پیام سعیدی، کارگردانی جابر رمضانی و با بازی حامد رسولی، مریم نورمحمدی، محمد علی‌محمدی، فربد فرهنگ، اصغر پیران و ... با تخفیف روزهای نخست، آغاز شد.
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید