تیوال نمایش قصه ظهر جمعه
S2 : 23:35:00
امکان خرید پایان یافته
  ۱۷ خرداد تا ۱۲ تیر
  ۲۲:۳۰
  ۱ ساعت
 بها: ۳۵,۰۰۰ تومان

: سید محمد مساوات
: نسیم ادبی
: (به ترتیب حروف الفبا) پوریا اصلان، مریم برزگر، پردیس پورعابدینی، امیرحسین شعبانی، نجمه صفائی، پویا صفدرپور، رسول محمدی، شیلا نوروزی، فاطمه نیشابوری

: امید بنکدار
: عاطفه غضنفری، سوگل ایزدی فرد، شایان صادقپور
: حمید رضا نیشابوری‏
: احسان امیدی
: مصطفی مرادیان
علیرضا ترحمی
: وحید شیرزاد
: حمید رضا احمدی، بهزاد حاجی بیکلو
: سلاله ارغوان
: علیرضا قربانی، علی پاشایی
: عطا عارفی راد
: نادر داودی
: حسین خدارتی، شایان صادق پور، فاطمه توانا
: حسین خدارتی، شایان صادق پور
: اویس خلیل زاده
: پانته آ احمدخان
در شب عروسی دختر یک خانو‌اده جنوب شهری اتفاقاتی می افتد که...

شبکه‌های اجتماعی تماشاخانه سپند: اینستاگرام
با خرید بلیت اجراهای این تماشاخانه و ارائه‌ بلیت همان شب، از ۱۰٪ تخفیف کافه رستوران «خانه فیروزه» در محوطه مجموعه بهره‌مند می‌شوید.

گزارش تصویری تیوال از نمایش قصه ظهر جمعه / عکاس: سارا ثقفی

... دیدن همه عکس ها »

اخبار وابسته

» هنرمندان به تماشای نمایش «قصه‌ی ظهر جمعه» نشستند

» مسعود کیمیایی به تماشای نمایش «قصه‌ی ظهر جمعه» نشست

ویدیوهای وابسته

مکان

تهران، خیابان کریمخان، خیابان عضدی جنوبی (آبان)، خیابان سپند، پلاک ۶۹، تماشاخانه سپند
تلفن:  ۸۶۰۳۷۸۰۷


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
گرمای هوا و عدم پوشش کافی تهویه سالن آزار میداد اما چه باک آمده بودیم قصه ظهر جمعه مساوات رو ببینیم و باز هم لذت ببریم!
اما دیدن نمایش گرمای هوا رو برام بیشتر آزاردهنده کرد،همه کسانی که مساوات رو دوست دارند جدای از نوشته های خوب و توجه به ریزه کاری ها،کارگردانی، بازی گرفتن و فضاسازی های عالی او رو کنار گروه خوبش تحسین میکنند!
قصه ظهر جمعه عامه پسندترین اثر مساوات نمایشنامه رئالی ست که بیشتر از خود قصه دکور و فضاسازی بی نظیر که تداعی کننده روحیات و مناسبات آدم های دهه ۶۰ و ۷۰ هست مخاطب رو تحت تاثیر قرار داد!
کاپشن خلبانی محمد علیمحمدی و بازی روان او به نقش برادر کوچک خانواده که از فروش فیلم های ویدئویی ارتزاق میکنه و تینو صالحی برادر بزرگتر مذهبی و به قولی بزرگ خانواده،داماد خانواده و...همگی تداعی کننده زندگی طبقه متوسط و زیر متوسط در سال جنگ ... دیدن ادامه » و پس از جنگ هستن!
تا اینجای نوشته بسنده کردم به تحسین قصه ظهر جمعه مساوات تا دلیلم رو کوتاه کنم بر دوست نداشتن نمایش نسیم ادبی،اثری که فقط روی نمایشنامه تمرکز داره و نشانی از آدم ها و سبک زندگی و پوشش مردم اون سالها نداره!
برادر کوچکتر بیشتر شبیه جوان های انتهای دهه ۸۰ و ۹۰ هست حتی نوع پوشش و کلام اون ابدا شبیه کاری هم‌ که میکنه نیست!
برادر بزرگتر،داماد،خواهر و عروس حتی دکورو طراحی لباسی که همگی از دهه ۹۰ کوچ کرده به نمایشی از دهه ۷۰ با بازی هایی ضعیف!
قصه ظهر جمعه نسیم ادبی به لطف نمایشنامه بی نقص تئاتری است متوسط بدون کارگردانی و بازی های خوب!
درام، قصه، نمایشنامه، متن گیرا، قصه بومی، نمایشنامه با لایه هایی مفهومی و در عین حال ساده...
این متن رو داریم و همچنان هر ماه ۴ تا هملت اقتباسی در سالن های مختلف میبینیم..
حسرت دیدن اجرای خود مساوات رو همیشه خواهم داشت اما نسیم ادبی چیزی در این اجرا از قلم نینداخت.
خسته نباشید ممنون.

"جذابیت‌های عامه‌پسندانه"

"قصه‌ی ظهرجمعه" متنی ساده و رئال دارد و توصیف خانواده ای در دهه شصت است که در آن تنوع طیف های‌ مختلف از عقیده و رفتار با حال‌و هوای همان دوران دیده می‌شود. داستان بامحوریت مشکلات ومعضلات اجتماعی، و تغییر بافت فرهنگی و اقتصادی جامعه‌ی آن زمان ایران به سمت طبقاتی‌شدن‌ست که خانواده های فرودست و درگیر با فقر برای عبور از آن، دست به هر کاری می‌زندند. از سفر به ژاپن و ازدواج با خانواده‌ای متمول تا کشیدن چک‌های بی‌محل و جعل امضا..
متن محمدمساوات، اگرچه برای ارجاع به تاریخی نه‌چندان دور، جذابیت‌های نوستالژی‌گونی دارد و بازگوی روابط و مناسبات اعضای یک خانواده‌ی دهه‌شصتی‌ست اما از آن، فراتر نمی‌رود. نه لایه‌های عمیق رواشناختی ارائه می‌دهد ونه گره مهمی در داستان قرارست گشوده شود. آنچه بر صحنه دیده می‌شود، ملودرامی‌ست که صرف‌نظر از برانگیختن احساسات آشنایی افراد، در همان صحنه تمام می‌شود.
چند تیپ و کاراکتر کلیشه‌ای که درلحظات نخست ایفای نقش، هرکدام روشن می‌شود چه تیپ و شخصیتی دارد، بجز دعواها واختلافات خانوادگی، فراز و نشیبی دیده نمی‌شود و اساسا جز گذاری بر شرایط زندگی یک خانواده حرفی برای گفتن ندارد. نه بر پرسوناژها دقیق می‌شود ونه از شعار و تکرار فاصله می‌گیرد. تنها پنجره‌ای بر خانواده‌ای باز می‌کند که قرارست درآن وصلتی انجام شود.
متن قصه‌ی ظهرجمعه، برای امروز، متنی تهی از کارکردست؛ نه مناسبتی دارد نه تاثیرگذارست. هیچ چیزی بجز مرور مشکلاتی ازیک خانواده و چند المان خاطره‌ساز دهه‌شصت ،ارائه نمی‌دهد.
اگر هدف کارگردان از این انتخاب، اجرای متنی ایرانی در بستر فرهنگی آن‌ست، و یادآوری دوره‌ای که بسیاری از ما در آن رشد کردیم ، جنبه‌ی سرگرمی آن، به ایجاد امکانی برای اندیشه‌ورزی و تغییری هرچند کوچک برای تماشاگر، کاملا سوارست . و اوقاتی را می‌سازد که بیشتر می‌توان با آن همذات‌پنداری کرد تا از آن آموخت و یا درگیرش شد.
اگرچه در نمایش‎های رئال ایرانی به دلیل وجود لوکیشنِ ثابت، طراحی صحنه بیشتر به‌چشم می‌آید، اما استفاده از تغییرات نور نیز می‌تواند به جذابیت آن کمک زیادی کند. اما دراجرای سالن سپند ، ازنورپردازی خاصی خبری نیست. طراحی‌صحنه با پرکردن هر وسیله قدیمی و البته وجود شاخص دستگاه‌های ویدیوی بزرگ با نوارهای آن،پای ثابت این دست نمایش‌هاست،با شلختگی زیادی به چشم می‌آید؛که بیش از آنکه خلاقیتی را به معرض بگذارد، القای تقلیدی‌ست که دیگر تکرار آن،مانع وجاهت و تاثیرکارکردی‎اش می‌شود.
تغییرات متن‌های رئال و درام دردنیا در چنددهه ی گذشته، در موارد بسیاری از ترسیم واقعیت به "نشانه گذاری" و از تقلید به "سمبولیسم" تغییرجهت داده است. اما درمتن‌های نمایشنامه نویسان ایرانی، همچنان این رنگ و بوی خطی و کهنگی به مشام می‌رسد. البته محمد مساوات در متن‌های بعدی خود بشدت این تغییرجهت را لحاظ کرده و بی اغراق، بسیارهم موفق‌تر در اجرا بوده‌اند.
اینکه متنی از هر جهت بصورتی کامل باشد که اجرا نتواند امکان و فرآیند تکمیلی به آن اضافه کند، نوعی کمبودِ کارگردانی را سبب می‌شود. بنابراین بررسی نحوه‌ی کارگردانی دراین شرایط، به حداقل ها نزول می‌کند. با تمام این موارد، اگر کارگردانی متبحر و چنان خلاق و کاربلد باشد می‌تواند حتی با چنین متن‌هایی، ردپایی پررنگ از امضای خود را برجای بگذارد به شکلی که تمامی عناصر از بینش یکتای او،تبعیت کند. که این مورد در اجرا چندان متمایز، قابل ردیابی نیست.
قصه‌ی ظهرجمعه، در برش‌هایی به زندگی در دهه‌های گذشته می‌رود که تلخی و شیرینی وقایع، جذابیت های بصری و بازیِ واقعی بازیگران که نسخه‌ای از زندگی معمول می‌تواند باشد،وترکیبی از موقعیت‌های طنز وکمدی، مجموعه‌ی قابل قبولی را برای مخاطب عامه‌پسند و تماشاگران گذری تئاتر رقم می‌زند اما بیش از آن، برای آن دسته از مخاطبانی که کنش و تحرک اجرا را براساس طرح و تفکر و ایده‌ی کارگردانی و امکان‌های بیشتری از یک نمایش صحنه‌ای انتظار دارند، تأمین نمی‌کند.
بااین حال،تجربه‌ی کارگردانی خانم نسیم ادبی که پیش ازاین بارها اورا برصحنه بعنوان بازیگری توانمند دیده‌ایم، می‌تواند کسب تجربه‌ای باشد برای اجراهایِ موفق آتی.

نیلوفرثانی
گروه ... دیدن ادامه » نقد هنرنت
https://www.honarnet.com/?p=4337
درج در روزنامه آرمان امروز
24خرداد 98
http://www.armandaily.ir/fa/pdf/main/2041/16
بدون زندگی کردن در چنین فضایی از خانواده در دهه شصت امکان نوشتن چنین نمایشنامه دقیقی وجود ندارد . به همه جزییات خوب پرداخته شده و با وجود شلوغی در دیالوگها بر خلاف اجرای " پروانه الجزایری " امکان دنبال کردن خط سیر این دیالوگها وجود داشت و از نظم بهتری برخوردار است . من از دیدن این نمایش خوب لذت بردم .
نمایش بی تکلفی بود که با اجرای کنترل شده بازیگران نوستالژیهای ازاردهنده و غیرازاردهنده فرهنگی و سبک زندگی رودر یک تفکر مردسالار ضد زن به نمایش میزاشت و علیرغم خنده هایی که ازمون گرفت بخش اجبار به ازدواج و عجزو لابه های عروس و همدلی برادرش قدرت اشکم را دراورد. اگر شتابزدگی و شلختگی را و شلوغیهای دکور و بازی میزانسها رو بگیرن و زوائدش حذف بشه. خب تبعا بهترم میشه. برشی از زندگی و خاطرات خیلی از ماست و خیلی هم یاد ابد و یکروز افتادم، البته، خود خود زدگی رو نباید روی صحنه اورد.حتی نمایش زشتیها به زیباترین شکل باید باشه..مایش رنگ و غالب ناتورالیستی داشت.در بخشی لحظه ها مکث و تعلیق بیشتری نیاز بود
و ای کاش روی نورپردازی هم بیشتر کار میشد
۲۱ خرداد
دقیقا رویا جان اصلا نورپردازی نداشت ...
۲۲ خرداد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید
خرید بلیت این نمایش به کارگردانی نسیم ادبی و بازی پوریا اصلان، مریم برزگر، پردیس پورعابدینی، امیرحسین حاجی شعبانی، نجمه صفائی، پویا صفدرپور، بهزاد خلج، رسول محمدی، شیلا نوروزی، فاطمه نیشابوری (از جمعه ۱۷ تا دوشنبه ۲۰ خردادماه) با تخفیف دانشجویی روزهای نخست آغاز شد.
تخفیف وفاداری چطور؟؟!
۰۷ خرداد
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید