آنلاین کمدی کودک و نوجوان
چیدمان
تیوال نمایش حاد
S3 : 05:01:04 | com/org
خرید بلیت
تخفیف دانشجویی با کد tiwallstudents
۲۷ بهمن تا ۱۴ اسفند
۱۹:۰۰  |  ۴۰ دقیقه
بها: ۳۰,۰۰۰ تومان  |  جزییات
۳۰,۰۰۰ تومان
سودابه و کامبیز و رسول در شرایط حاد به سر می برند.

توجه مهم: با توجه به اینکه محیط باز روبروی سالن بخشی از محیط دانشگاه تهران است، کشیدن سیگار در این محیط ممنوع است.

دسته‌بندی
بزرگسال
سبک
درام

مکان

خیابان انقلاب، ابتدای خیابان شانزده آذر، شماره شانزده، جنب کلینیک دانشگاه تهران، مرکز تئاتر مولوی
تلفن:  ۶۶۴۱۹۸۵۰

«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
زمانی که در حال تماشای تئاتر حاد بودم، در یک موقعیت حادی قرار گرفته بودم که اون هم به علت حدس‌های غلطی بود که قبل از دیدن اجرا زدم. پیش خودم گفتم آخه تو چهل دقیقه سه تا بازیگر قراره چه چیزی به من بگن؟ تا اینکه وارد سالن شدم و دیدم نه خیر! از طراحی صحنه هم خبری نیست. دریغ از یه صندلی که بازیگر بشینه روش! اجرا شروع شد و رفته رفته متوجه این شدم که کل گروه، چه نویسنده، چه کارگردان و چه بازیگران می‌خوان به من بگن:
ببین اجرا چهل دقیقست! طراحی صحنه هم نداریم! بازیگرا هم گریم عجیب غریبی ندارند! خب! ولی قراره مغزت منفجر بشه از بازی‌ها! قراره حیرت کنی از اینکه با دودسیگار برات طراحی صحنه می‌کنم! قراره چهل دقیقه میخکوبت کنم به صندلی و نذارم یه لحظه‌ هم خسته بشی! بله اینجوریاس!
البته که من از تماشای این تئاتر راضی بودم اما شخصیت‌های فرعی توی روایت ول شده بودند. شخصیت پریسا یکی از اوناست. به قول روزبه بمانی نیازی به اضافه‌گویی نیست وقتی می‌شه با یه جمله کل طبقه‌ی اجتماعی اون شخصیت رو توصیف کرد و من دنبال اون جمله بودم که...







نیلوفر ثانی این را خواند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
"حاد، کنش‌مند و تاثیرگذار است"

سودابه، کامبیز و رسول بیشتر از چند دهه سابقه مرگ و زندگی در این کشور را دارند، اما درد موروثی‌شان آنقدر عمیق است که هر چقدر در شکل‌ و شمایل مختلف بازنمایی شوند، همچنان ضروری و شنیدی‌اند.
روایت مثلث‌وار این سه شخصیت، گیرا و درست نوشته شده است. کامبیز که در ابتدا عنصر تیپیکال یک بچه‌پایین به نظر می‌آید، در ادامه با تصمیمی که می‌گیرد تبدیل به شخصیت می‌شود و چنین آشنایی‌زدایی خلاقانه‌ای یکی از عناصر مثبت این نمایشنامه محسوب می‌شود. سودابه، زنی قربانی‌شده شرایط و تسلیم تقدیر بوده و رسول، مردی است که تلاش می‌کند با عادی‌سازی اوضاع شرایط را قابل تحمل کند. اما مگر اوضاع حاد را می‌شود تحمل کرد؟ مگر اوضاع تاریخی و جغرافیایی ما در ایران با انکار کردن عادی می‌شود؟ مگر جامعه شکل می‌گیرد که اوضاعی کانالیزه و مرتفع شود؟ چنین است که "حاد" با فضاسازی‌هایی شبیه به آثار استادمحمد و نعلبندیان، همچنان ضرورت اجرایی دارد و می‌تواند مخاطب را درگیر کند.
نکته بعدی بازی‌های این اثر است، سودابه گیرا و دقیق است. کامبیز پر جزئیات و متفاوت است و رسول پارادوکس درستی از درون و بیرون شخصیت خود به ما ارائه می‌دهد. می‌توان در مجموع مثلث درستی از خشم، هوس و ناامیدی را در بازی‌ها مشاهده کرد، هر چند به واسطه پیچیدگی شخصیت‌ها می‌شد انتظار بیشتری هم داشت.
از نظر کارگردانی، حاد، ... دیدن ادامه ›› مستعد و رو به جلو است. کارگردان متن را با شیطنت‌هایش دستکاری نمی‌کند و تمام تلاشش تصویر کردن درست کلمات است. بخش‌های میانی بازی کامبیز، اکت تکراری درگیری در ابتدا و انتهای کار و مونولوگ پایانی سودابه، مخاطب را به تصویرسازی وامی‌دارد و کاری می‌کند از تئاتر لذت ببرد. این تصویرسازی از کنترل و دقت به جای کارگردان نشات می‌گیرد و می‌توانیم به آن نمره قبولی بدهیم.
درباره‌ی صحنه باید گفت حذف کردن آکسسوار و استفاده از نور، ارتباطی با مینیمالیسم ندارد. وضعیت حاد است و شخصیت‌ها مامنی ندارند. حتی صندلی هم ندارند تا بنشینند و یک نفس راحت بکشند. صحنه باید خالی باشد تا مخاطب از ابتدا یادش بیفتد که قرار نیست با شکوه الیور تویست مواجه شود. باید ببیند و بشنود و چه بسا به مذاقش خوش نیاید. بنابراین حذف صحنه نه تنها به جا، که به زعم من کنش‌مند است و بی‌ارتباط به اوضاع سرطان‌زده تئاتر مستقل امروز نیست.
در مجموع می‌توان گفت، حاد با وجود تمام نقصان‌ها، تئاتری است که از دل دردهای گریزناپذیر ساکنین شهری می‌آید که سال‌ها است به مرگ خود و دیگران‌شان عادت کرده‌اند. این نمایش ارزش‌ آمیزش با چشم‌ها را دارد.
۴ اسفند ٩٩
امیرمهدی غرشی
جعفر میراحمدی، ajalireza و آذر این را دوست دارند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
دانشگاه نرفتیم حضوری کارتامون برچسب نخورده،چی باید ارائه بدیم؟
سلام میتونید با همون کارت دانشجوییتون تشریف بیارید مشکلی نیست
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
« در سطح روایت »

حاد نمایشی بر پایه موقعیت‌سازی‎ست که قرارست وضعیت سه کاراکتر را در شرایط بحرانی ترسیم کند. وضعیتی متمرکز بر ویژگی‌های هر پرسوناژ که به شکل مونولوگ اجرا می‌شود. سه کاراکتر در برابر بازپرس و در اتاق بازجویی هستند و واقعه‌ای را از نگاه خود شرح می‌دهند. واقعه‌ای که در یک درگیری خانوادگی، به قتل غیرعمد منجر شده‌ است.
متن حاد در عین آنکه قرارست به ناهنجاری‌ها و معضلات زوج‌ها و روابط مخدوش بین آنها بپردازد، در صدد است به شکلی واقع‌بینانه مواردی را طرح کند که کمتر به آن پرداخته شده؛ به ویژه آنکه عرف اجتماعی نیز در برابر تابوها و بازگویی طرح این دست موارد که برخلاف کلیشه‌های رایج‌ست، همواره مقاومتی نشان می‌دهد که در سایه اختفا و پنهان کردن قرار گیرد.
اجرا به شیوه مونولوگ‌هایی‌ست که هر کاراکتر رو به بازپرس/مخاطب به شرح واقعه می‌پردازد. از پیش از ماجرا تا روز حادثه و چگونگی زمینه‌ی وقوع آن؛ و تلاش دارد با ورود به زیرلایه‌ی شخصیتی هر کاراکتر، هم‌راستا ابعاد روانشناسی و روانکاوی فردی را نیز در نظر داشته باشد. و تعمیم‌پذیری آن را تا سطح جامعه و رفتارهای اجتماعی نشان دهد. کدهای لازم در طی همین بازجویی‌ها، به مخاطب ارائه می‌شود تا در جریان موقعیت ... دیدن ادامه ›› قرار گیرد.
متن اگر چه تا حدودی روشن و خط روایی مشخصی دارد اما با این وجود قادر نیست توانمندی تاثیرگذاری ویژه‌ای داشته و فراتر از سایر اجراهایی با همین فرم که از معضلی مشابه در رنجند، برآید و هرچند حاوی دیالوگ‌های خوب و منطبق با گویش فرهنگی هر کاراکتر طراحی‌شده و برشی از واکنش‌های فردی واجتماعی‌ست با این‌حال در همان سطح روایت باقی می‌ماند و مخاطب را به درستی در موقعیت، گیر نمی‌اندازد و همواره تنها به عنوان یک ناظر بیرونی، جایگاه او را حفظ می‌کند.
مونولوگ‌، چه در متن و چه در اجرا، بر خلاف آنچه پنداشته می‌شود، بسیار سخت و لایه‌دارست. و بشدت متکی به فضاسازی متن و بازیگری دارد. به ویژه "بازیگری"، که آنچه قرارست از طریق اجرا منتقل شود، وابستگی اساسی به رویکرد بازیگر در ایفای نقش دارد. اینکه تا چه اندازه وارد نقش شود تا با حفظ تمایز مهارت ایفای نقش، کاراکترش را به خوبی و در لایه‌های معنایی به مخاطب نیز عرضه کند. و باید آنقدر چیره و ماهر باشد که با تاثیر بر متن و دیالوگ‌هایش، حرکت و جریان ممتدی از بدن، فیزیک و بیان خود تا بازیگران و تمام عناصر دخیل دیگر بسازد؛ و قادر باشد محتوای تراژیکی که اساس متن و اجرا نیز برآن استوارست، به خوبی در صحنه پدیدار و انتقال یابد . اما آنچه در حاد قابل مشاهده است، فقدان چنین فضاسازی لازم و درگیری مخاطب با آن‌ست. این ضعف‌ها تاجایی‌ست که اجرا قادر نیست خود را در صحنه کامل کند و از تمامی ظرفیت خود بهره ببرد. صحنه خالی بدون هیچ دکور یا اکسسواری، از عناصر مکمل محروم‌ست و تنها با چند نورپردازی سفید و آبی، تمام طراحی صحنه خود را تمام‌کرده. این میزان از کم‌کاری نه تنها توجیهی برای مینیمال یا ساده‌نگاری اجرا ندارد بلکه حتی خود را از یک طراحی مناسب که می‌تواند در خدمت اجرا و با چرخه انرژی از پرسوناژها، اشیاء و تماشاگر باشد، دریغ داشته است.
طراحی لباس و گریم نیز در حداقل‌ترین سطح قرار دارد و کمکی در روند اجرا نمی‌کند. بازی‌ها همانطور که پیشتر اشاره شد، فاقد تاثیرگذاری درون کاراکتری‌ست و تنها نقش کامبیز تیپ‌سازی قابل قبولی دارد که با گویش و فیزیک طراحی‌شده، منطبق‌ست. نقش سودابه که کلیدی‌ترین و محوری‌ترین نقش‌ست قابلیت میخکوب‌کردن و فضاسازی تراژیک موردنظر را نداشته و از قتلی که توسط او رخ داده، ملال و رنجی سرایت نمی‌کند و از این بابت در سطح باقی مانده و بیش از قصه‌گویی فراتر نمی‌رود.
با این وجود اجرا توانسته در زمان‌بندی درست و مناسب 40 دقیقه‌ی خود به پرگویی و اضافات تن ندهد. و حتی در ورطه‌ی فرجامی کلیشه‌ای از قصاص و غیره، نیفتد. و از پوستر با طراحیِ جذابش نیز نمی‌توان بدون اشاره گذشت.
"حاد" قصه‌ای از زیست انسان‌های امروزی‌ست که نیازمند استقلال در حق انتخاب و تصمیم هستند اما نگاه جامعه‌ای برساخته و قضاوتگر، همواره آنان را تا پرتگاهِ سقوط می‌راند و قربانی‌های اجتماعی تولید می‌کند.

نیلوفرثانی
گروه نقد هنرنت
11 مهر99

منتشرشده درسایت هنرنت