برای بار دوم این نمایش رو دیدم و اینبار بیش از پیش توجه ام به کیفیت بازی ها جلب شد. میزان تسلط بازیگران بر دیالوگ های طولانی و سرعت بیان، حفظ ریتم کلی اجرا و کنترل دقیق بدن و میمیک در عین برخورداری از انرژی صحنه واقعا چشمگیر بود.
گاهی یک نمایش فقط دیده نمیشه، تجربه میشه و میشه ازش کلی آموخت.
نمایش ارزش های نسبی دقیقا از همین دست بود.
ارزش های نسبی یه کار حسابی خوش ساخت بود. دکور عالی، میزانسن ها دقیق و بازی ها محشر. به خصوص نقش اصلی به قدری درست و کنترل شده بازی کرد که تماشاگر رو با خودش همراه میکرد. اگر تئاتر براتون فقط نمایش نیست، دیدنش رو از دست ندید.
خسته نباشید و خدا قوت به تمام عوامل گروه،
قطعا وقتی تعداد پرسوناژهای کاری کم باشد، بازی بازیگران دشوارتر خواهد بود. با این وجود، بیان رسا و تسلط بر آن و نزدیکی بازیگر با تماشاگر، در جلوی صحنه، از همان ابتدای نمایش مخاطب را با خود همراه میکند. هرچند که به نظرم از میانه ی داستان بازیگران بیشتر با شخصیت های داستان عجین شده بودند، با اینحال پس از اتمام نمایش، تصویری از آن در ذهن مخاطب نقش میبندد که او را به همذات پنداری میکشاند و این شایسته ی تقدیر است.