تیوال نمایش من یه زنم، صدامو می‌شنوین؟
S2 : 16:16:40
امکان خرید پایان یافته
  ۱۳ آذر تا ۱۲ دی ۱۳۹۶
  ۱۹:۰۰
  ۱ ساعت و ۵ دقیقه
 بها: ۲۵,۰۰۰ تومان

: کاملیا غزلی
: الناز اسمعیل زادگان، دیبا خاتمی، لاله مرزبان، غزاله مشعشعی، ساناز نجفی، مهسا نعمتی، دریا یاسری و سروش کریمی نژاد
: توماج دانش بهزادی

: توماج دانش بهزادی
: رضا قاضیانی
: مرجان دورمشلو
: رضا خاکی
: مرجان دورمشلو
: الهام شعبانی
: محمد رضا موحدی
: مهران میرمیری
: امیر رجبی
: هما ایرانی
: حسین صمیمی
: حسین پناهی
: رضا قاضیانی
: سارا فرجی
: بهاره رامین راد
: روژین افشار، نیلوفر ریاحی فرد
: سایت تیاتر آنلاین

کاری از گروه تیاتر پراکسیس:
صدای یک زن؛ داستان پر فراز و نشیب او از همان بدو تولد اغاز می شود، او بالغ می شود، مادر می شود، پیر می شود و این تا نسلها بعد ادامه پیدا می کند هرچند ممکن است در بعضی مکانها و زمانها کمرنگ شود اما هیچگاه از بین نمیرود و هر کدام از این امال، ارزوها، دردها به زنی دیگر به ارث میرسد. زن، ذهن و بدنش در هزاران زن دیگر تکثیر می شود. زن نماد زندگی ، حیات و زایش است پس با تمام قوا با نابودی و مرگ مبارزه می کند. 

 

این نمایش شامل خرده داستانهای تودرتو است که بیانگر درده ها، رنج ها، شکست ها و حتی شادی های اوست که هر کدام توسط زنان بیان می شوند.

توجه مهم: با توجه به اینکه محیط باز روبروی سالن بخشی از محیط دانشگاه تهران است، کشیدن سیگار در این محیط ممنوع است.

گزارش تصویری تیوال از نمایش من یه زنم، صدامو مى‌شنوین؟ / عکاس: سید ضیا الدین صفویان

... دیدن همه عکس ها »

گزارش تصویری تیوال از نمایش من یه زنم، صدامو مى‌شنوین؟ / عکاس:‌ حانیه زاهد

... دیدن همه عکس ها »

اخبار وابسته

» نمایش «من یه زنم صدامو می شنوین؟» در آلمان روی صحنه می رود

» «من یه زنم صدامو می‌شنوین؟» سه روز تمدید شد

» نمایش «من یه زنم، صدامو می شنوین؟» تمدید شد

» ابتکار پای تماشای «من یه زنم صدامو می‌شنوین؟» نشست

» مسافرآستانه: «من یه زنم صدامو میشنوین؟»، نمایشی که در آن به همه جزئیات توجه شده است

» هنگامه قاضیانی: مرکز تئاتر مولوی جای قدم‌های افرادی است که برای تئاتر زحمت بسیاری کشیده‌اند

» نمایش «من یه زنم، صدامو می شنوین؟» از ۱۳ آذر در تالار مولوی به روی صحنه می‌رود

» هنگامه قاضیانی «من یه زنم، صدامو میشنوین؟» را افتتاح می‌کند

» از دوشنبه ۱۳ آذرماه؛ «من یه زنم، صدامو مى‌شنوین؟» روی صحنه می‌رود

آواهای وابسته

مکان

خیابان انقلاب، ابتدای خیابان شانزده آذر، شماره شانزده، جنب کلینیک دانشگاه تهران، مرکز تئاتر مولوی
تلفن:  ۶۶۴۱۹۸۵۰


«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال
مادربزرگ راست می گفت .خیانت همیشه از طرف اونی بهت میشه که از همه بهت نزدیک تره .مثل من به من .مثل شما به من ....

این جملات که درواقع بخشی از دیالوگ های تئاتر 《من یه زنم ...》هستند را می توان جان کلام اثر دانست
مهم نیست چه سال و ماه و قرنی باشد .هر زمان سرنوشتت را گره بزنی به ضعف ها و کاستی ها ،خرد می شوی و میشکنی و نیست می شوی و به قول عروس سوخته این نمایش باز هم از خاکسترهایت زنی دیگر زاده و نابود می شود و این چرخه ضعف تکرار می شود .

این اجرا ضعف داشت اما قوت هم کم نداشت .
از دید من شاید روایت های پرسوناژ ها می توانست کمتر ابهام آمیز باشد .گرچه شاید هدف کارگردان و نویسنده اساسا همین درگیر کردن ذهن مخاطب برای گره گشایی بود
برخی تکرارها به ویژه در میانه اجرا جای کاهش داشت و سلسه روایات در دو سوم پایانی ریتم جذاب تری داشت تا یک سوم ابتدایی
برخی از روایت ها قوی تر و ملموس تر نوشته شده بودند و برخی مبهم تر و کوتاه تر .برای مثال رنج دختر تن فروش ملموس تر بود تا زن چمدان به دست

اما از نقاط قوت این اجرا پیش از هرچیز از صدای زیبای بانوی هنرمند غزاله مشعشعی سپاسگذارم که هم به جا بود و هم دلنشین
استفاده از نماد اسب بسیار خردمندانه بود .چرا که اسب در فرهنگ شرق آنقدر پر مفهوم است که ترکیبش با متن می توانست مجمع التفاسیر باشد برای مخاطب
از تاختن اسب در صحنه گرفته تا یوغ بر گردن بازیگر انداختنش ...
بازیگرها هماهنگ بودند .خوب انتخاب شده بودند و بی نقص و تپق هم اجرا کردند .
در طول اجرا درد زنان ناکام در عشق ،زندگی و ....را حس کردم .اما در پایان وقتی بازیگران همراهم کردند با لالایی و خواستند بخوانم ،یک پیام گرفتم ؛سکوت نکن .قوی باش .زن باش و ادامه بده و از همه مهمتر خودت به خودت خیانت نکن .

با کلی ذوق و شوق برای دیدن این نمایش رفتم. بازی بازیگران نمایش بسیار فوق العاده ست. البته یه سری ایراداتی بود که نمایش رو ضعیف می کرد. اول این که نمایش اساسا داستان نداره. پس اگر علاقمند به کارهای داستانی هستید اصلا پیشنهاد نمی کنم.(البته تو توضیحاتش نوشته خرده داستان های پی در پی ، که من نمی فهمم منظورش رو. خیلی قوه تخیل قوی باید داشته باشی که از ده بیست خط مونولوگ که هی در طول نمایش تکرار می شن داستان دریافت کنی) مسئله بعدی اینه که جا نمیفته که اون هفت زن هر کدوم چه جنبه ای رو می خوان مطرح کنن و همین باعث میشه که اصلا فکر نکنی که نمایش به هیچ کدومشون نیاز داشته باشه. (خوبی این مسئله اینه که اگر یه شب یکی ز بازیگرها نتونه بره روی صحنه چیزی از نمایش کم نمیشه، اگر اضافه نشه.) به غیر از این موارد شخصیت زن ها بسیار بسیار ضعیف و محقر و شکننده نوشته شده. چیزی ... دیدن ادامه » که به نطر من توهین به زنها و مخصوصا زن های با اصالت و محکم ایرانیه. در آخر فکر می کنم که این نمایش موفق شده که یه کابوس وحشتناک رو تصویر کنه، تمام بازی ها به نظر هدر رفته و نمایش حتا یک قدم هم جلوتر از عنوانش نمی تونه برداره و تو همون عنوان می مونه.
جناب على برادران گرامى، باوجود اینکه نمایش رو ندیدم و البته محق نیستم که قضاوتى درباب نمایش داشته باشم،،، چه خوب و چه بد... اما باید بگم، باتوجه به پیشینه ى بلند هنرمندان عزیز ما خاصه بانوان، در تداوم تصویر سازى یکسان از زنان که به طرز ناباورانه اى منزجر ... دیدن ادامه » کننده و ناراحت کننده ست،،، شاید بتونم تصویر کلى از این نمایش باتوجه به "اسمش" داشته باشم.... که از قضا اسم این نمایش براى من نه تنها جاذبه نداشت که البته دافعه هم داشت.... یاد فیلم هاى بانوى عزیز کارگردانى افتادم که فیلم هاشون به ظاهر در جهت احقاق حقوق زن هاست اما در واقع درجهتى کاملا عکس عمل مى کنند ونتیجه اى حز دو قطبى کردن جامعه و رواج کینه توزى نداره...
من مخالف این قضیه نیستم که جامعه مشکلات عدیده و بزرگى داره که بخش بزرگى از اون مربوط به بانوان ه...اما نشون دادن یک تصویر مداوم و واحد توى آثار هنرى( اعم از ادبیات و کتاب، سینما و تاتر) واقعا دردناکه... چهره اى که از بانوان همواره داره نشون داده میشه،، یک زن سرخورده ى حقیر و مختصر و منفعل و البته ترحم برانگیز... که هیچ کارى براى خودش و بهبود شرایط ش انجام نمیده...که فقط قصد داره احساسات مخاطب رو متاثر کنه ولاغیر...تصویر زنى که حتى خودش هم ترجیح میده مظلوم باشه و مظلوم نمایى کنه و حلب ترحم و توجه کنه تا اینکه آگاه باشه و مطلع و مبارزه کنه... ترجیح میده منفعل باشه تا پویا... آثارکه فقط تیره بختى و رنج رو نشون میده بدون اینکه حتى آسیب شناسى بشه این جریان...
بازهم میگم من این نمایش رو ندیدم و قصد نقد و یا ارزش گذارى هم ندارم... فقط تصویرى که از آثارى که به مقوله ى زنان و مشکلات شون تو ذهنم وجود داشت رو مطرح کردم.
۱۵ آذر ۱۳۹۶
برای همراهی در تیوال لطفا درآغاز    وارد شوید