درود بی کران به خالقان عشق
به جرأت کاری منسجم، یک دست و خوش آهنگ برای مخاطب بود، همزاد پنداری ها در لحظه شکل می گرفت و جاذبه همواره روی صحنه جاری بود، لبخند بر صورت نقش می بست و بغض در گلو جولان میداد که البته بازی خوب بازیگران مزید بر علت بود، اعتراضی به روشی خلاقانه و سرشار از زیبایی، توصیف فضاهای منطقی و شمرده مجال تفکر به مخاطب میداد و البته این خصوصیت متون کهبد جان تاراج هستش. کاری که در عین بی چیزی ادا میشه، شریفه و مقدس، دوستان #تیوال از دست ندن!