یادداشت خسرو نقیبى
فیلمنامه نویس و منتقد سینما
بر نمایش بک تو بلک
آن‌چه که نمایش‌های سجاد افشاریان را برای من از جریان رایج نمایش‌های ایرانی جدا می‌کند، روایت شخصی او از زمانه است؛ انگار هرچندمدت هر آن‌چه را که انباشته‌اش کرده، بدل به روایت و کلمه و پرفورمنس می‌کند و روی صحنه می‌آورد تا آن‌چه را که از مردم گرفته، به خودشان برگرداند؛ درست شبیه یک آینه‌ی بی‌ترحم، که همانی را که دیده، منعکس می‌کند.

خرده‌روایت‌های سجاد می‌توانند هرکدام یک نمایش‌نامه‌ی مستقل باشند؛ یک فیلم‌نامه گاهی. او عامدانه انتخاب کرده که آن‌ها را در یک پیکره کنار هم بچیند و از نگه‌داشتن‌شان برای روز مبادا خودداری می‌کند؛ انگار که هر نمایشی خودش آن روز مباداست. آخرین فرصت پیش از نوشیدن آن شوکرانِ مقابل همه‌مان که یکی دیرتر و یکی زودتر قرار است همه بنوشیم.

«بک تو بلک» از این حیث میان نمایش‌نامه‌های خود او هم یگانه است؛ تلخ‌تر، بی‌پرواتر و صریح‌تر... باز لابد ... دیدن ادامه ›› متأثر از زمانه‌اش و انباشت‌های حدفاصل این نمایش‌نامه با آن کار قبلی. ما همه‌گی، در همین فاصله، آدم‌های سیاه‌تری شده‌ایم، و سجاد، بی‌رحمانه، این حقیقت را به رخ‌مان می‌کشد.

#سجاد_افشاریان #بک_تو_بلک