ماشین‌دودی، نمایشیست فراواقع، بر بستر واقعیت‌ سیصد‌سال گذشته ایران. داستان از نقّالی یک خانم (که در حافظه جمعی ایرانیان، مخصوصاً از سیصدسال مردسالار گذشته‌اش، کمتر ثبت شده) آغاز می‌شود که بسیار هنرمندانه هم اجرایش می‌کند. در پی، شخصیت‌های دیگر (که هرکدام به دلیلی، محبوسان محبس ناصرالدین‌شاهی هستند) وارد نمایش می‌شوند که آنها هم نقششان را به‌درستی و باورپذیر اجرا می‌کنند. سخن داستان این است که هر کدام از فرمانروایان سیصدسال گذشته میهن، اگر بر دیو وسوسه‌گری که بر خود حکم‌ران حکم می‌‌راند (قدرت‌طلبی، زن‌بارگی، اعتماد به فرومایگان) چیره می‌شدند، چه بسا ایران بهتری می‌داشتیم. این دومین نمایشی بود که در تماشاخانه سنگلج (با نام پیشین ۲۵ شهریور، پیرترین تماشاخانه در کار تهران از ۱۳۴۰) می‌دیدم و پس از پایان نمایش، فهمیدم که همان جاییست که دوست دارم.