موضوع نمایش بسیار جذاب بود و مجموع عوامل صحنه عالی بودند به خصوص بند موسیقی
لحظات دلچسبی رو تجربه کردم و همین باعث شد چند نکته ای رو کامنت کنم (حاوی اسپویل)
۱- در اجرای دو بازیگر اصلی که دیالوگ های پینگ پنگی زیادی داشتن، تفاوت زیادی دیده میشد که بیان درد سیاتیک، از نظر من توجیه کننده نبود
۲- مرز عوامل چپ و راست در حضور کروزو و لوازم التحریر ها شکسته شد. اما بیمار سمت راست در انتها به دیالوگ چوگان که مربوط به روایت قبل تر بود آگاهی داشت و به آن اشاره کرد؟! عطف به ما سبق شد؟
۳- شنیدن پلی بک تیرباران بیمار سمت چپ اصلا جالب نبود، مثلاً می‌توانست با همان ایده سایه روی پرده نمایش داده شود
۴- دیالوگ های پروفسور که به خاطر موضوع کتابش احتمالا در حوزه روانشناسی تخصص دارد، بیشتر شبیه متخصصان فیزیک و نجوم بود
۵- رقص سماع انتهای کار اگرچه استادانه و چشم نواز اما به خط داستان کاملا بی ارتباط بود