با خواندن نظرات دوستان، که هم نظر با جنبه های مثبت نمایش و سورئال بودنش هستم، فقط به این جمله بسنده می کنم که : یوزف کا با اقتباس از محاکمه کافکا، بدون هیچ محدودیتی مرز های واقعیت را شکست.