خانوادهٔ محترم نکته‌دان از آن دسته آثارِ کمدیِ اجتماعی است که تلاش می‌کند بحران‌های زیستِ طبقهٔ متوسط را در قالب یک موقعیت فشردهٔ خانوادگی بازتاب دهد. ریتم اجرایی نمایش منظم و کنترل‌شده است و گروه بازیگران با انرژی و هماهنگی قابل قبول، بار اصلی پویایی صحنه را به دوش می‌کشند؛ این مهم‌ترین نقطه‌ی قوت اثر است و مانع از افت ضرباهنگ اجرا می‌شود.
با این‌حال، از منظر ساختار دراماتیک می‌توان گفت نمایش بیشتر بر کمدیِ کلامی و ارجاعات ژورنالی ،مجازی اتکا دارد تا خلق کمدی موقعیت. شوخی‌ها اغلب از طریق زبان و گفتار پیش می‌روند نه از دلِ کنش و چیدمان صحنه؛ همین مسئله باعث می‌شود نمایش گاهی به سمت «کمدی به‌زور» میل کند و ساحت نمایشی آن به شکل کامل از درونِ موقعیت تغذیه نشود. در نتیجه، در بخش‌هایی از اجرا خلأ پیشران درام و عدم شکل‌گیری تنش لایه‌مند احساس می‌شود.
در نقطهٔ مقابل، نمایش در پایان‌بندی خود به انسجامی قابل‌توجه می‌رسد؛ گره‌خوردن ماجرای طلا و قرارگرفتن شخصیت معتاد در وضعیت تعلیقی، روایت را از سطح شوخی‌های مقطعی جدا می‌کند و به سمت یک بیان تراژیک ، نیهیلیستی سوق می‌دهد. این «مرگ برای هیچ» و برملاشدن فقدان معنا در مناسبات خانوادگی، پایان نمایش را تبدیل به نقطه‌ای قابل تفسیر و نسبتاً قدرتمند می‌کند و نشان می‌دهد نویسنده در لایهٔ مفهومی اثر دغدغهٔ مشخصی داشته است.حتی اگر مسیر رسیدن به آن، در بخش‌هایی ناهموار باشد.
از نظر طراحی صحنه و کارکرد فضا نیز اجرای حاضر در چارچوب امکانات محدود، خوانایی نسبتاً خوبی ارائه می‌دهد، هرچند می‌توانست با بهره‌گیری از میزانسن‌های متنوع‌تر، بخشی از بار روایت را از دوش دیالوگ‌محوری بردارد و به تصویر منتقل کند.
در مجموع، خانوادهٔ محترم نکته‌دان اثری است با جوانه‌های فکری ... دیدن ادامه ›› ارزشمند و پایان‌بندی تأثیرگذار، اما با ضعف‌هایی در حوزه‌ی انسجام درام و تولید کمدی موقعیت. با این‌حال انرژی گروه و تلاش برای طرح یک مضمون تلخ در قالبی کمدی، این نمایش را به تجربه‌ای قابل توجه و محترم تبدیل کرده است؛ اجرایی که مسیر تکامل خود را پیدا کرده و می‌تواند با تقویت برخی نقاط ضعف، به مرحله‌ی پخته‌تری نیز برسد.
خسته نباشید به مرتضی ربیعی نویسنده و کارگردان .محمد آقایی و علی حسینی رفقای عزیزم و دیگر عوامل نمایش