نمایش «قصاب» از همان ابتدا با شوخی‌های به‌جا مخاطب را وارد فضایی می‌کند که تصور می‌کنی قرار است با کاری سرراست و قابل‌پیش‌بینی روبه‌رو شوی. بازی بازیگران، به‌ویژه نقش خانم پلیس، از همان شروع جلب توجه می‌کند و کنجکاوی ایجاد می‌شود.
اما هرچه نمایش جلوتر می‌رود، فضا به‌تدریج تیره‌تر و عمیق‌تر می‌شود؛ قصه عمداً از دسترس حدس‌زدن خارج می‌ماند و درست در جایی که فکر می‌کنی به الگو رسیده‌ای، نمایش ضربه‌ی اصلی را می‌زند؛ ضربه‌ای شبیه یک سیلی ناگهانی که مخاطب را شوکه می‌کند و تا لحظاتی رها نمی‌کند.
با اینکه شخصاً علاقه‌ای به ژانر جنایی–پلیسی ندارم و در صحنه‌های شکنجه ناخواسته صورتم را از صحنه برمی‌گرداندم، اما نمی‌شود انکار کرد که «قصاب» از نظر بازیگری، روایت و کارگردانی کاری جسورانه و حساب‌شده است؛ کاری که تماشاگر را از تماشای صرف دور کرده و وادار به واکنش می‌کند،
خداقوت به تیم نمایش برای خلق اثری که اگرچه امن و راحت نیست، اما دقیقاً به همین دلیل اثرگذار است.