خسته نباشید و خدا قوت به جناب فردوسی عزیز . میخواستم نظری پیرامون نمایش ۲۵۷ بدم اینکه خیلی بهتره بعداز اتمام نمایش تعاملی بین مخاطبان و بازیگران وجود نداشته باشه . من دوست داشتم وقتی چشمام رو باز کردم و بازیگر مقابلم رو ندیدم این حسی که از نبودنش گرفتم برام یادگاری قشنگتریه . اینکه با خودم مواجه شدم و درد دل کردم و گفتگو کردم ، همه چی در اون یکساعت و در همون محیط باقی بمونه تا اینکه بعداز اجرا با بازیگر مقابلم مواجه بشم باهاش صحبت کنم و دوباره یادم بیفته توی واقعیت زندگی هستم . کاش این ارتباط نباشه . نمایش که تموم شد با همون حس خلا از سالن خارج بشیم و لذتش برامون دوچندان بمونه . ممنون میشم در نظر بگیرید .