اجرای «وحوش مطیع» واقعاً پرانرژی و جذاب بود، نورپردازی،ریتم،بازی ،فرم ،…..و کلی لحظه قوی داشت.
تنها چیزی که از نظرم من جای فکر داشت… موضوع‌ها یه کم زیاد بود و انقدر که مغز می‌گفت: صبر کن یکی‌یکی! و یه کم ذهن رو شلوغ می‌کرد.
همه بچه‌ها صحنه‌های تک‌نفره فوق‌العاده داشتن، ولی بعضی وقتا تو شلوغی کلی اجرا گم می‌شدن. به نظرم اگه همه بیشتر روی اون خروجی مشترکی که کارگردان می‌خواد تمرکز کنن، این بازی‌های جدا جدا تبدیل میشه به یه اجرای گروهی منسجم‌تر و لذت‌بخش‌تر که حس خیلی بهتری میده
و واقعاً آرزو می‌کنم به سمتی بریم که کارگردان‌هایی به این جوانی و با این توانایی، و بازیگرهایی با اینهمه استعداد که از جون مایه می‌ذارن و فقط با عشق میان روی صحنه، بیشتر دیده و حمایت بشن… چون آدم با دل و جون می‌فهمه چقدر زحمت کشیدن و چقدر انرژی گذاشتن. امیدوارم یه روزی برسه که نتیجه این همه تلاش رو با خیال راحت و با لذت کامل ببرن ❤️👏

در کل دم همتون گرم، عالیییییی بودین