ساختار مونولوگ‌محورِ متن با سادگی صحنه و نوع بازی بازیگران تناسب جالبی داشت. تک‌سازۀ وسط صحنه، کاغذپاره‌های پراکنده و آینه‌های رو در روی پلاتو همزمان تنهایی کاراکترها و نسبتهای پیچیدۀ اونها رو به خوبی القا میکرد.
ترجیح میدادم به رغم ساختار پراکندۀ متن، گاهی سایش‌ها و تماس‌های معنادارتری بین کاراکترها برقرار میشد.
خسته نباشید به همه عوامل