در پرفورمنس تعاملی «۲۵۷»، جایی که مرزهای سنتی تئاتر محو می‌شود و هر تماشاگر به قهرمان داستان خودش بدل می‌گردد، من سفری عمیق و فراموش‌نشدنی را تجربه کردم. این نمایش، با حضور ۲۵۷ بازیگر الهام‌بخش، نه تنها یک اجرا، بلکه یک گفتگوی درونی است؛ جایی که بازیگر مقابلت آینه‌ای می‌شود برای روبرو شدن با لایه‌های پنهان وجودت. سه شب پیش، وقتی قدم به بلک‌باکس ایران‌مال گذاشتم، نمی‌دانستم که این پرواز شماره ۲۵۷، مرا از نقاب‌های روزمره جدا خواهد کرد و به سرزمین کودکی‌ام خواهد برد – دنیایی لبریز از لطافت احساسات پاک، شفافیت عشق، و گاهی برخوردهای تکان‌دهنده با تروماهایی که سال‌ها پنهان‌شان کرده بودم. گاهی اشک ریختم، گاهی حرف زدم، و گاهی سکوت کردم؛ اما همیشه، همراهی مهربانانه‌ای بود که این سفر را ممکن می‌کرد.
این پرفورمنس، تحت هدایت خلاقانه حسین فردوسی و نویسندگی مسعود بهمنی، مانند یک جلسه تراپی عمیق عمل می‌کند؛ جایی که مخاطب نه تماشاگر، بلکه شریک روایت است. هر لحظه‌اش، از تعامل احساسی تا دیالوگ‌های صمیمی، یادآوری می‌کند که ما چقدر به خودمان نزدیکیم، اگر جرأت رها شدن داشته باشیم. سپاس از تمام تیم هنری سیاره عطارد که این تجربه منحصربه‌فرد را خلق کرده‌اند.
و اما، همراه و همسفر عزیزم، مهدی توشه‌جو (با کد c011)، تو فراتر از یک بازیگر بودی؛ یک راهنما، یک شنونده، و یک دوست در آن سفر پرتلاطم. با مهارت و حساسیتت، مرا به عمق احساساتم بردی و کمک کردی تا با خودم آشتی کنم. ممنونم از صمیم قلب، مهدی جان، که این شب را به یکی از زیباترین خاطرات زندگی‌ام تبدیل کردی. امیدوارم این نمایش برای همه تماشاگران، همان‌قدر جادویی باشد که برای من بود. پنج ستاره کامل!