درود و احترام
انتخاب موسیقی‌های راک دهه ۷۰ و ۸۰ پیش از شروع نمایش، به‌درستی انرژی و ریتم اولیه را به سالن تزریق می‌کرد. بازیگران با اینکه اکثراً تازه‌کار بودن، خوب بودن و تسلط داشتند. نکته ‌کمدی اجرا، اکثراً روی آوردن به کمدی فیزیکال و اسلپ‌استیک بود، نه شوخی‌های جنسی ارزان. ریتم اجرا نیز برخلاف نگرانی از کندی، چابک و نفس‌دار بود.

و نکته پایانی: برخلاف بسیاری از نمایش‌ها، عوامل بعد از پایان نمایش دمِ در ایستادند و تا آخرین تماشاگر تشکر کردند؛ ادبی که اجرا را در خروج هم ماندگار کرد.