راجع به اثر بهرام بیضایی حرف زدن برایم نه از سر فروتنی که از سر بهت است. یادشان گرامی.

اجرا در یک جای کوچک، با کمترین امکانات بود. اما بازیگر نقش اول (اژدهاک) همان‌طور که ایستاده بود و حرف می‌زد، فضا را بزرگ کرده بود و تسلطش بر نقش و لحنش چشمگیر بود. نوازنده هم بی‌نظیر بود.

«خسته نباشید به تک‌تک کسانی که پشت صحنه و روی صحنه، اژدهاک را زنده کردند.»