چه جالب! پس پلات‌های داستانی سینمایی و حتی تلویزیونی رو هم میشه با یه ایده خلاقانه و درست اجرایی، روی صحنه تیاتر آورد. چقدر این تماشا، خوشحالم کرد.
بازی‌ها چقدر روی قاعده و به جا بودن، اونقدر که انتخاب یکی به عنوان بهترین، واقعا سخت میشه؛ اما دوست دارم مشخصا به بازی کیمیا خلج اشاره کنم، چون نقش مهمی در نیفتادن ریتم نمایش داشت.
از اینکه هنوز صندلی‌های خالی دیده می‌شدن، دلم گرفت. امیدوارم در شبهای باقی مانده، مخاطبان به تماشای این اثر بیان
و کیف کنن