در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | سید امیر میرباقری درباره نمایش شهرک: شهرک «شهرک» به کارگردانی علیرضا مهران و نویسندگی علی اصغری، از تازه
S3 > com/org | (HTTPS) 78.157.41.90 : 14:25:49
۲۷ تیر ساعت ۱۱:۱۴
شهرک

«شهرک» به کارگردانی علیرضا مهران و نویسندگی علی اصغری، از تازه‌ترین نمایش‌هایی است که از ۲۴ تیر اجرای خود را در تماشاخانه ایرانشهر آغاز کرده است. در این نمایش مه‌لقا باقری، محمدعلی محمدی، دریا وهاب، ساقی حاجی‌پور و محمدرضا هلال‌زاده به ایفای نقش می‌پردازند. در خلاصه نمایش آمده است: «ساحل پس از سال‌ها، به دیدار خواهرش در شهرکی می‌رود که دستخوش انتخابات است.»
شهرک از همان لحظه ورود به سالن سمندریان مخاطب را غافلگیر می‌کند؛ کارگردانی که در میانه صحنه دوربین به دست ایستاده و دو دوربین دیگر نیز مدام بازیگران را دنبال می‌کنند. این انتخاب فرمی، هم حس نزدیکی به شخصیت‌ها و زندگی روزمره‌شان را ایجاد می‌کند و هم به واسطه فاصله‌ای که دوربین میان مخاطب و صحنه به وجود می‌آورد، مانع از همذات‌پنداری کامل می‌شود.
شهرک در وهله اول رابطه درستی میان فرم و محتوای خود برقرار کرده است. نمایش استعاره‌ای از مناسبات قدرت و روابط انسانی است؛ اینکه چگونه ارتقای جایگاه اجتماعی می‌تواند یاور را از جوانی خام و تحقیرشده به هیولایی کشنده تبدیل کند و در مقابل، طوفان با بازی محمدعلی محمدی را از موضع قدرت به ضعف و هلاکت بکشاند. تصویربرداری هم‌زمان و پخش زنده تصاویر نیز در همین راستا عمل می‌کند؛ مخاطب را از یک تماشاگر صرف خارج کرده و او را در موقعیتی قرار می‌دهد ... دیدن ادامه ›› که مدام در حال مشاهده و قضاوت آدم‌ها و رفتارشان است.

همین انتخاب فرمی، شهرک را به برخی شیوه‌های اجرایی تئاتر مستند نزدیک می‌کند. نه به این معنا که قصد بازسازی یک واقعیت تاریخی را داشته باشد، بلکه از این جهت که با استفاده از فاصله‌گذاری، اجازه نمی‌دهد مخاطب تنها درگیر احساسات شخصیت‌ها شود. نمایش به جای آنکه نتیجه‌ای از پیش تعیین‌شده را به تماشاگر تحمیل کند، او را روبه‌روی روابط قدرت، خشونت و ستم قرار می‌دهد تا خود درباره آنچه می‌بیند قضاوت کند.
شهرک بیش از آنکه درباره یک انتخابات یا یک شهرک باشد، درباره سازوکار قدرت در روابط انسانی است؛ قدرتی که می‌تواند انسان‌ها را دگرگون کند و جای قربانی و عامل خشونت را مدام تغییر دهد. در چنین وضعیتی، فرم اجرا دیگر تنها یک انتخاب بصری نیست، بلکه به بخشی از معنای نمایش تبدیل می‌شود؛ جایی که دوربین نه فقط برای ثبت تصویر، بلکه برای به چالش کشیدن نگاه مخاطب به کار گرفته شده است.