در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | سید امیر میرباقری
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 13:52:58
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۰۱ آبان ساعت ۱۹:۵۱
بسیار ناامیدم، از بازی استقلال زدم و این اجرا رو دیدم، بیشترین لذت رو مهندس‌پور برد چون ردیف یک نشسته بود راحت از سالن رفت بیرون. فقط دیدن حامد رسولی بعد از این همه مدت خیره‌کننده بود، همچنان رسولی شاهکاره.
آقا آخرشم که مساوی کردین آخه😉❤️😍
مژگان جایز
با احترام، خطاب به خانم یا آقای مهندس‌پور و دوستانشون (اگر وسط اجرا سالن را ترک کرده‌اید؛ اگر تا پایان نمایش صبر کرده‌اید قاعدتا مخاطب این پیام شما نیستید و امیدوارم کسانی ببینند که وسط اجرا ...
خانم مژگان سلام، به دلیل بازی فوتبال از سالن بیرون نرفتم، زمانی هم که بلیط اجرا رو خریدم آگاه به این مسئله بودم که با ساعت بازی استقلال تداخل داره. دوم من قرابتی با این فرهنگ تعارف‌بازیِ ایرانی ندارم. اجرا برای من ثمره‌ای نداشت، مبارک اونها که پنج دقیقه ایستاده دست زدن.
یاد اون پادشاه بزرگواری افتادم که بهش نامه دادن داریم میایم کشورت فتح کنیم اما چون داخلش ننوشته بودن فلان‌الدین شاه کلا جدی نگرفت تهدید رو.
سید امیر میرباقری
خانم مژگان سلام، به دلیل بازی فوتبال از سالن بیرون نرفتم، زمانی هم که بلیط اجرا رو خریدم آگاه به این مسئله بودم که با ساعت بازی استقلال تداخل داره. دوم من قرابتی با این فرهنگ تعارف‌بازیِ ایرانی ...
سلام. رفتارتون قابل احترامه. می‌تونید بدون تعارف اثری رو دوست نداشته باشید، اما بمونید و باعث به هم خوردن تمرکز بقیه نشید، تشویق هم نکنید. من هم نمایش هایی که خوشم نیاد بلند نمیشم آخرش دست بزنم و برام مهم نیست همه خوششون اومده یا محصول آدم‌های معروفی بوده یا هر چی. مخاطب پیام من بیشتر تیوال و مسئولین نمایش‌ها هستند. شما اذیت شدید ولی بلد بودید که موندید و تمرکز بقیه رو به هم نزدید. خیلی از تماشاگرا شاید بلد نباشند و نیاز به آموزش هست. آموزش هم وظیفه من و شما نیست و به جاش باید انجام بشه
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۶ مهر ساعت ۱۱:۵۳
از این نمایش راضی بودم، اما نصیحت برادرانه‌ای برای کارگردان دارم، جایی باید از ایده‌های نمایشی خودت گذر کنی گرنه نمایش تبدیل صرفا به چیزهای بامزه می‌شود و فقط در حد چه باحال بود باقی می‌ماند.
۱۵ مهر ساعت ۱۷:۲۵
عجب مه‌شید خدادی شاهکاری داشت این نمایش
۱۷ شهریور ساعت ۲۲:۵۵
به دنبال خوانش و فهم جذاب‌تر و معاصرتری از اسطوره آرش بودم، چندان چیزی نصیبم نشد.
۱۷ شهریور ساعت ۲۲:۳۷
بیماری‌اش انقدر طولانی شد که اطرافیانش از یاد بردند او مریض است و روزی خواهد مرد.
نمایش برای من احساساتی چند‌گانه و مختلف ساخت و مدام در تکاپو میان لحظات مختلف بودم، اما دیدگاه تک‌وجهی از سمت والدین-بودن- و فِید شدن و نشنیدن صدای بچه به دنیا اومده چندان برام دلپذیر نبود، اون هم یک زندگیه، یک نسل، یک کیفیت که قطعا بعدها با مشکلاتی که پدر و مادرش درگیرش بودن هزاران برابر روبرو میشه.
اگر پدر و مادرها یک اجرا می‌ساختن این می‌شد، بی تفاوت به صدای فرزند‌ان نسل خود.
۱۰ مرداد ساعت ۱۶:۳۲
قساوت لذت بخش.
اگر بخواهم اجرای««اسب نورد»» را با یک مفهوم شرح دهم آن مفهوم همان ««تئاتر شقاوت»» آرتو است.اجرای اسب نورد در سالن قشقایی همان چیزی است که ما از آرتو میشناسیم.
آن چیز که ما از آرتو به نام تئاتر شقاوت میشناسیم در ایران عمدتا با عربده، خشونت بی دلیل و پخش خون در صحنه به محاق رفته. آرتو خواهان نوعی عصیانگری و شوریدگی در صحنه بود و تئاتری که تنها مایه سرگرمی و تفریح تماشاگر باشد را لعن میکرد، آرتو خواهان تئاتری بود که نیروهای شگفت انگیز درونی مخاطب برخیزد و در‌وجودش نوعی سرکشی و رهیدگی احساس کند.
با این تعاریف نمایش اسب نورد به کارگردانی هستی حسینی ذاتا شقاوتی مهار نشده در خود دارد، نیرویی سهمگینی که تا هنگام خروج از تئاتر شهر دست از سر مخاطب برنخواهد داشت.
نمایش با ضربی پتک گونه آغاز میشود با این توضیح که نامه ای در پارک دانشجو پیدا شده و حالا وقت خوانش و بازیابی آن است، تسلط خواهر و برادر کوشکی در اجرا کردن این مونولوگ دهشتناک که گاهی به دیالوگ بدل میشود بی نظیر است، یک نفس، پر انرژی و در لحظاتی گوش‌خراش.
پ.ن:بیان عاطفه کوشکی در اجرا شبیه به تیغ انداختن روی پوست میماند، از آن سو مهدی کوشکی ادم را به یاد قلب پرنده و پوست شیر می‌اندازد.
۰۹ مرداد ساعت ۰۳:۰۸
همه‌چیز به‌جز دایی و وانیا

اجرای «دایی وانیا» کلاس درسی است برای توضیح اینکه چگونه می‌توان با بهترین متریال، اثری را به بیراهه برد؛ یا به قول معروف، آشپز که دو تا شد، آش یا شور می‌شود یا بی‌نمک.
اجرای جدید یوسف باپیری بیشتر شبیه یک تیزر تلویزیونی با تصاویر شارپ و تبلیغ مبلمان و لباس است تا یک اجرای تئاتر که در لحظه شکل می‌گیرد و توانایی بیان و انتقال احساس دارد. در «دایی وانیا» همه‌چیز تصنعی و تبلیغاتی است. کارگردان مرعوب یک ایده شده؛ ایده‌ای که شاید وسط ترافیک به ذهنش رسیده و دیگر حتی لحظه‌ای به روابط علت و معلولی نمایشنامه توجه نکرده است. فقط می‌دانسته که دو نفر از بهترین بازیگران تئاتر معاصر ــ که اتفاقاً یکی از آن‌ها چخوف‌ساز قهاری است ــ را روی صحنه می‌آورد و آن‌ها دو نفری تمام نمایشنامه را اجرا می‌کنند. «به‌به، چه ایده ناب و بکری!»
نمایش دقیقاً همان‌جا متوقف مانده است؛ در همان لحظه‌ی اولِ فکر کردن به تولید. خام، ناهماهنگ و ملال‌آور؛ البته نه ملال از جنس سکوت و رمان مرده، ملالی حاصل از نوعی ذوق‌زدگی کودکانه. همان ذوق‌زدگی‌ای که روی بروشور نمایش، نام آثار بزرگ جهان را ردیف می‌کنی و فهرستی از رفرنس‌های اقتباس می‌دهی، اما تنها ارجاعت به آن آثار، بازی با جابه‌جایی کلمات کی‌یرکگور است.
پ.ن: این بیماریِ ارجاع‌دهی، از بکت تا کریم شیره‌ای، انگار از «پیرپسر» شروع شد. قیاس مع‌الفارق است، اما «دایی وانیا»ی باپیری، «پیرپسر» تئاتری‌هاست؛ پرهیاهو، آراسته، اما تهی.
این واژه چخوف ساز اذیت کننده است واقعن خود استانیسلاوسکی که جز نوابغ تاتر واکثر اثارچخوف رو کار کرده بود وقتی چخوف یکی از اجراهاشو دید کلی ازش ایراد گرفت که بدترین اجرا رو از اثرش داشته حالا حسن معجونی شده چخوفسلاااااز قهار الکی یکی و گنده می کنن این ژن ایرانی تورو خدا بی خیال این سازها بشیم چخوفسااااز چی نفهمیدم چخوف چی ؟؟؟!!!!!
۰۹ مرداد
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۷ تیر ساعت ۱۱:۱۴
شهرک

«شهرک» به کارگردانی علیرضا مهران و نویسندگی علی اصغری، از تازه‌ترین نمایش‌هایی است که از ۲۴ تیر اجرای خود را در تماشاخانه ایرانشهر آغاز کرده است. در این نمایش مه‌لقا باقری، محمدعلی محمدی، دریا وهاب، ساقی حاجی‌پور و محمدرضا هلال‌زاده به ایفای نقش می‌پردازند. در خلاصه نمایش آمده است: «ساحل پس از سال‌ها، به دیدار خواهرش در شهرکی می‌رود که دستخوش انتخابات است.»
شهرک از همان لحظه ورود به سالن سمندریان مخاطب را غافلگیر می‌کند؛ کارگردانی که در میانه صحنه دوربین به دست ایستاده و دو دوربین دیگر نیز مدام بازیگران را دنبال می‌کنند. این انتخاب فرمی، هم حس نزدیکی به شخصیت‌ها و زندگی روزمره‌شان را ایجاد می‌کند و هم به واسطه فاصله‌ای که دوربین میان مخاطب و صحنه به وجود می‌آورد، مانع از همذات‌پنداری کامل می‌شود.
شهرک در وهله اول رابطه درستی میان فرم و محتوای خود برقرار کرده است. نمایش استعاره‌ای از مناسبات قدرت و روابط انسانی است؛ اینکه چگونه ارتقای جایگاه اجتماعی می‌تواند یاور را از جوانی خام و تحقیرشده به هیولایی کشنده تبدیل کند و در مقابل، طوفان با بازی محمدعلی محمدی را از موضع قدرت به ضعف و هلاکت بکشاند. تصویربرداری هم‌زمان و پخش زنده تصاویر نیز در همین راستا عمل می‌کند؛ مخاطب را از یک تماشاگر صرف خارج کرده و او را در موقعیتی قرار می‌دهد ... دیدن ادامه ›› که مدام در حال مشاهده و قضاوت آدم‌ها و رفتارشان است.

همین انتخاب فرمی، شهرک را به برخی شیوه‌های اجرایی تئاتر مستند نزدیک می‌کند. نه به این معنا که قصد بازسازی یک واقعیت تاریخی را داشته باشد، بلکه از این جهت که با استفاده از فاصله‌گذاری، اجازه نمی‌دهد مخاطب تنها درگیر احساسات شخصیت‌ها شود. نمایش به جای آنکه نتیجه‌ای از پیش تعیین‌شده را به تماشاگر تحمیل کند، او را روبه‌روی روابط قدرت، خشونت و ستم قرار می‌دهد تا خود درباره آنچه می‌بیند قضاوت کند.
شهرک بیش از آنکه درباره یک انتخابات یا یک شهرک باشد، درباره سازوکار قدرت در روابط انسانی است؛ قدرتی که می‌تواند انسان‌ها را دگرگون کند و جای قربانی و عامل خشونت را مدام تغییر دهد. در چنین وضعیتی، فرم اجرا دیگر تنها یک انتخاب بصری نیست، بلکه به بخشی از معنای نمایش تبدیل می‌شود؛ جایی که دوربین نه فقط برای ثبت تصویر، بلکه برای به چالش کشیدن نگاه مخاطب به کار گرفته شده است.
۲۸ خرداد ساعت ۲۳:۳۵
چند سال پیش؛ تلخی‌های سال پیش
«چند سال پیش» بیش از آن‌که روایتگر گذشته و تاریخ ما باشد، بر نقاط حساس، تلخ و اندوهناک دست می‌گذارد و بیش از آن‌که یک تئاتر یا نمایش نوددقیقه‌ای باشد، به جشنِ سوگواری شباهت دارد. هرچند در سال ۱۴۰۴ چیزی جز رنج و محنت را تجربه نکرده‌ایم، اما شاید بهتر باشد زوج ضیایی–تاراج اندکی از فضای ذهنی متأخر خود فاصله بگیرند و همچون گذشته، تمرکز خود را بر روایت‌های خاص و منحصربه‌فرد معطوف کنند.
۲۷ اردیبهشت ساعت ۲۳:۱۱
درگیری و مناقشه گروهی برای مشروعیت بخشیدن به کشتار عمومی.یحتمل بهترین بازیگر
نقش اول زن اولین اجرایی است که پس از جنگ در سالن مولوی روی صحنه رفته است؛ این
نمایش به کارگردانی و نویسندگی حسین امتی، پیش از این در جشنواره تئاتر تهران موفق به
کسب عناوینی بسیاری شده بود. یحتمل بهترین بازیگر نقش اول زن، یحتمل بهترین اجرایی
است که در این سال کابوسبار میتوان به تماشایش نشست. از اسم نمایش مشخص است
قرار است با روایتهایی تودرتو، بازیهای پستمدرنیستی، درهم آمیختن فرمهای نمایشی و
سیال بودن میان زمان و مکان مواجه باشیم. اجرا شروعی برشتی دارد؛ همانند نمایشنامه بزرگ
او )دایره گچی قفقازی(: »اینطور که مردم جمع شوید، میخواهیم برای شما یک داستان
بگوییم.« این فرم شباهتی بیمثال به نمایشهای شرقی و ایرانی ... دیدن ادامه ›› دارد؛ شکستن دیوار چهارم،
مردانی که در نقش زن ایفای نقش میکنند و لحن و گفتار تعزیهگونه، باعث یک نوع
آشناییزدایی از تماشاگر میشود، طوری که انگار پیشتر از این اجرا با همه این مباحث مواجه
شده است. حسین امتی در مقام کارگردان و نویسنده اثر، شناخت دقیقی از تئاتر ایران دارد؛
تالش او در اجرا شباهت بیمثالی به اصل رفتار نمایش ایرانی و به خصوص سیاه بازی دارد؛
گفتاری رندانه، هیچپنداری پادشاهان و به ابتذال کشیدن مفاهیم ظاهراً عمیق، اما باطناً پوچ در
نمایش جاری است؛ چه بسا که پایان نمایش هم با یاد و خاطرهای از سیاهِ نمایش ایرانی به
اتمام میرسد. نقطه قوت دیگر اجرا، ترکیب و تلفیق زبان اصیل تئاتر، ادبیات محاورهای و وجود
نشانههای آشنای غربی و ایرانی در یک دربار است. برای مثال، میرغضب ظاهری شبیه به جوکر
دارد و فرمانده لشکر شبیه به سربازان اصیل ایرانی لباس پوشیده است؛ همانطور که مضحکه
برپا میشود و شاه با لباسی که به جای سر مونالیزا، سر اسکلت بر تنش دارد، در نقش زن ظاهر
میشود. این هیچانگاری و پوچی، در عین جدیت و رسمی بودن، تجسمی از جهان سیاسی امروز
است؛ جهانی که فهم همگان درباره سیاست و رفتار سیاستمداران، ظاهری شبیه به آگاهی
سیاسی دارد، اما در واقع چیزی شبیه به ابتذال سیاسی است. بلبشویی که در فرم اجرایی اثر
هم تبدیل به عمل شده و هر لحظه باعث شکسته شدن فضا میشود؛ انگار که کارگردان مدام به
ما یادآوری میکند این فقط یک نمایش است، اما عین حقیقت است؛ چیزی که برشت آن را
واالترین نوع اجرا میدانست. کارگردان در مضمون و محتوای اثر هم نگاهی خاص به واقعه دارد؛
اینکه همگان گناهکارند و انسان گاهی از سر اجبار تن به رذالت میدهد؛ او تنها راه نجات آدمیان
را از دست خباثت، کشتن گناهکاران میداند؛ اما اگر اینگونه عمل شود، هیچکسی زنده نمیماند؛
همانند پایان اجرا که تنها صاحب مضحکه و راوی باقی میماند. داستان اثر بیشباهت به اثر
بزرگ شکسپیر )هملت( نیست؛ عالقه کارگردان به هملت و تأثیرپذیری او کامالً عیان است.
همانند هملت، در این اجرا هم در پایان همهی شخصیتها تن به مرگ میدهند؛ گویی از قرن
شانزده تا به امروز آدمیان راهی برای نجات خود پیدا نکردهاند و تنها یک راه برای رستگاری و
نجات خود وجود دارد؛ مرگ همگان...
باید بگم بعد از خواندن دیدگاه شما نظرم راجع به این نمایش تعدیل شد و متوجه نکاتی شدم که بهشون پی نبرده بودم. با تشکر از متن و تحلیل خوب شما.
۲۸ اردیبهشت
نقدتان تیز و موشکافانه بود!
باعث مسرت و فخر ماست که اجرا تا این حد در ذهن‌تان موثر بوده که شما آن را با آثار بزرگی چون هملت و دایره گچی مقایسه کردید. سپاس از اینکه به تماشای این نمایش نشستید و نظرتان را با ما و دیگر مخاطبان به اشتراک گذاشتید 🙏
۲۹ اردیبهشت
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۲ آبان ۱۴۰۴ ساعت ۰۲:۲۲
غمِ غربت در دیار مرا به یاد بهترین سال‌های زندگی‌مان می‌اندازد (ویلیام وایلر). مانند سربازانی که از جنگ بازمی‌گردند و در وطن خود احساس بیگانگی دارند.
این نمایش روایت سال‌هایی است که «سیاه» دیگر تقاضایی ندارد. نمایش را هم در سال ۴۰۳ و هم در ۴۰۴ دیدم؛ هر دو به‌تمامی بازتاب «اکنونیتِ ما» بودند. سیاهِ غم غربت در دیار ناچار است از شهر و دیار و زادگاهش برود — نوعی احساس بیگانگی که نه‌تنها در او، بلکه در وجود همه‌ی ما ریشه دوانده است.

در نمایش، سیاه با سفر در زمان یادآوری می‌کند که روزگاری در لاله‌زار، ملتی برای او جان می‌دادند، و امروز همان ملت برایش غریبه‌اند.
این حکایت تنها مربوط به سیاه نیست؛ بلکه سرنوشت تمامِ نمایش ایرانی است — نمایشی که این روزها تنها در انحصار دو یا سه «استاد» مانده تا شوخی‌های سطحی و ژانگولر‌بازی‌هایشان را ادامه دهند و همچنان از «درّه‌ی سرسبز» خودشان ... دیدن ادامه ›› بگویند.

محمد احمدی در نمایش غم غربت در دیار — با وجود کاستی‌هایی که در اجرا به چشم می‌خورد — توانسته نمایش ایرانی را «اپوخه» کند و پیشنهادی تازه برای بازآفرینی آن ارائه دهد.
خسته نباشید به او و همه‌ی عوامل اجرایی غم غربت در دیار.
 

زمینه‌های فعالیت

تئاتر