غمِ غربت در دیار مرا به یاد بهترین سالهای زندگیمان میاندازد (ویلیام وایلر). مانند سربازانی که از جنگ بازمیگردند و در وطن خود احساس بیگانگی دارند.
این نمایش روایت سالهایی است که «سیاه» دیگر تقاضایی ندارد. نمایش را هم در سال ۴۰۳ و هم در ۴۰۴ دیدم؛ هر دو بهتمامی بازتاب «اکنونیتِ ما» بودند. سیاهِ غم غربت در دیار ناچار است از شهر و دیار و زادگاهش برود — نوعی احساس بیگانگی که نهتنها در او، بلکه در وجود همهی ما ریشه دوانده است.
در نمایش، سیاه با سفر در زمان یادآوری میکند که روزگاری در لالهزار، ملتی برای او جان میدادند، و امروز همان ملت برایش غریبهاند.
این حکایت تنها مربوط به سیاه نیست؛ بلکه سرنوشت تمامِ نمایش ایرانی است — نمایشی که این روزها تنها در انحصار دو یا سه «استاد» مانده تا شوخیهای سطحی و ژانگولربازیهایشان را ادامه دهند و همچنان از «درّهی سرسبز» خودشان
... دیدن ادامه ››
بگویند.
محمد احمدی در نمایش غم غربت در دیار — با وجود کاستیهایی که در اجرا به چشم میخورد — توانسته نمایش ایرانی را «اپوخه» کند و پیشنهادی تازه برای بازآفرینی آن ارائه دهد.
خسته نباشید به او و همهی عوامل اجرایی غم غربت در دیار.