۱۰ مرداد ساعت ۱۶:۳۲
قساوت لذت بخش.
اگر بخواهم اجرای««اسب نورد»» را با یک مفهوم شرح دهم آن مفهوم همان ««تئاتر شقاوت»» آرتو است.اجرای اسب نورد در سالن قشقایی همان چیزی است که ما از آرتو میشناسیم.
آن چیز که ما از آرتو به نام تئاتر شقاوت میشناسیم در ایران عمدتا با عربده، خشونت بی دلیل و پخش خون در صحنه به محاق رفته. آرتو خواهان نوعی عصیانگری و شوریدگی در صحنه بود و تئاتری که تنها مایه سرگرمی و تفریح تماشاگر باشد را لعن میکرد، آرتو خواهان تئاتری بود که نیروهای شگفت انگیز درونی مخاطب برخیزد و دروجودش نوعی سرکشی و رهیدگی احساس کند.
با این تعاریف نمایش اسب نورد به کارگردانی هستی حسینی ذاتا شقاوتی مهار نشده در خود دارد، نیرویی سهمگینی که تا هنگام خروج از تئاتر شهر دست از سر مخاطب برنخواهد داشت.
نمایش با ضربی پتک گونه آغاز میشود با این توضیح که نامه ای در پارک دانشجو پیدا شده و حالا وقت خوانش و بازیابی آن است، تسلط خواهر و برادر کوشکی در اجرا کردن این مونولوگ دهشتناک که گاهی به دیالوگ بدل میشود بی نظیر است، یک نفس، پر انرژی و در لحظاتی گوشخراش.
پ.ن:بیان عاطفه کوشکی در اجرا شبیه به تیغ انداختن روی پوست میماند، از آن سو مهدی کوشکی ادم را به یاد قلب پرنده و پوست شیر میاندازد.