در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | سید امیر میرباقری درباره نمایش یحتمل، بهترین بازیگر نقش اول زن: درگیری و مناقشه گروهی برای مشروعیت بخشیدن به کشتار عمومی.یحتمل بهترین
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 14:25:24
۲۷ اردیبهشت ساعت ۲۳:۱۱
درگیری و مناقشه گروهی برای مشروعیت بخشیدن به کشتار عمومی.یحتمل بهترین بازیگر
نقش اول زن اولین اجرایی است که پس از جنگ در سالن مولوی روی صحنه رفته است؛ این
نمایش به کارگردانی و نویسندگی حسین امتی، پیش از این در جشنواره تئاتر تهران موفق به
کسب عناوینی بسیاری شده بود. یحتمل بهترین بازیگر نقش اول زن، یحتمل بهترین اجرایی
است که در این سال کابوسبار میتوان به تماشایش نشست. از اسم نمایش مشخص است
قرار است با روایتهایی تودرتو، بازیهای پستمدرنیستی، درهم آمیختن فرمهای نمایشی و
سیال بودن میان زمان و مکان مواجه باشیم. اجرا شروعی برشتی دارد؛ همانند نمایشنامه بزرگ
او )دایره گچی قفقازی(: »اینطور که مردم جمع شوید، میخواهیم برای شما یک داستان
بگوییم.« این فرم شباهتی بیمثال به نمایشهای شرقی و ایرانی ... دیدن ادامه ›› دارد؛ شکستن دیوار چهارم،
مردانی که در نقش زن ایفای نقش میکنند و لحن و گفتار تعزیهگونه، باعث یک نوع
آشناییزدایی از تماشاگر میشود، طوری که انگار پیشتر از این اجرا با همه این مباحث مواجه
شده است. حسین امتی در مقام کارگردان و نویسنده اثر، شناخت دقیقی از تئاتر ایران دارد؛
تالش او در اجرا شباهت بیمثالی به اصل رفتار نمایش ایرانی و به خصوص سیاه بازی دارد؛
گفتاری رندانه، هیچپنداری پادشاهان و به ابتذال کشیدن مفاهیم ظاهراً عمیق، اما باطناً پوچ در
نمایش جاری است؛ چه بسا که پایان نمایش هم با یاد و خاطرهای از سیاهِ نمایش ایرانی به
اتمام میرسد. نقطه قوت دیگر اجرا، ترکیب و تلفیق زبان اصیل تئاتر، ادبیات محاورهای و وجود
نشانههای آشنای غربی و ایرانی در یک دربار است. برای مثال، میرغضب ظاهری شبیه به جوکر
دارد و فرمانده لشکر شبیه به سربازان اصیل ایرانی لباس پوشیده است؛ همانطور که مضحکه
برپا میشود و شاه با لباسی که به جای سر مونالیزا، سر اسکلت بر تنش دارد، در نقش زن ظاهر
میشود. این هیچانگاری و پوچی، در عین جدیت و رسمی بودن، تجسمی از جهان سیاسی امروز
است؛ جهانی که فهم همگان درباره سیاست و رفتار سیاستمداران، ظاهری شبیه به آگاهی
سیاسی دارد، اما در واقع چیزی شبیه به ابتذال سیاسی است. بلبشویی که در فرم اجرایی اثر
هم تبدیل به عمل شده و هر لحظه باعث شکسته شدن فضا میشود؛ انگار که کارگردان مدام به
ما یادآوری میکند این فقط یک نمایش است، اما عین حقیقت است؛ چیزی که برشت آن را
واالترین نوع اجرا میدانست. کارگردان در مضمون و محتوای اثر هم نگاهی خاص به واقعه دارد؛
اینکه همگان گناهکارند و انسان گاهی از سر اجبار تن به رذالت میدهد؛ او تنها راه نجات آدمیان
را از دست خباثت، کشتن گناهکاران میداند؛ اما اگر اینگونه عمل شود، هیچکسی زنده نمیماند؛
همانند پایان اجرا که تنها صاحب مضحکه و راوی باقی میماند. داستان اثر بیشباهت به اثر
بزرگ شکسپیر )هملت( نیست؛ عالقه کارگردان به هملت و تأثیرپذیری او کامالً عیان است.
همانند هملت، در این اجرا هم در پایان همهی شخصیتها تن به مرگ میدهند؛ گویی از قرن
شانزده تا به امروز آدمیان راهی برای نجات خود پیدا نکردهاند و تنها یک راه برای رستگاری و
نجات خود وجود دارد؛ مرگ همگان...
باید بگم بعد از خواندن دیدگاه شما نظرم راجع به این نمایش تعدیل شد و متوجه نکاتی شدم که بهشون پی نبرده بودم. با تشکر از متن و تحلیل خوب شما.
۲۸ اردیبهشت
نقدتان تیز و موشکافانه بود!
باعث مسرت و فخر ماست که اجرا تا این حد در ذهن‌تان موثر بوده که شما آن را با آثار بزرگی چون هملت و دایره گچی مقایسه کردید. سپاس از اینکه به تماشای این نمایش نشستید و نظرتان را با ما و دیگر مخاطبان به اشتراک گذاشتید 🙏
۲۹ اردیبهشت
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید