نمایشنامه‌ی «چشم‌های بسته از خواب» روایتی است از فروپاشی آرام و بی‌رحم یک خانواده؛ روایتی که با زبانی گزنده و لحنی تند، پرده از زخم‌های پنهان و آشکار زندگی برمی‌دارد. این اثر، فضاسازی درخور و قابل توجهی برای بازیگران فراهم کرده بود؛ صحنه‌ها با سایه و نور، حس خفقان و بی‌پناهی را به تماشاگر منتقل می‌کرد و بستری مناسب برای جان گرفتن شخصیت‌ها می‌ساخت.با این‌همه، ضعف‌هایی چون کندی ریتم و یکنواختی در بیان دیالوگ‌ها، از جذابیت و کشش اثر کاست و گاه مخاطب را در میان تکرارها خسته می‌کرد. اگرچه زبان گزنده و مضمون تلخ نمایش توانست بار دراماتیک خود را حفظ کند، اما این کاستی‌ها مانع از آن شد که اثر به تمامی ظرفیت‌هایش دست یابد.در پایان، شایسته است از کارگردان و بازیگران این نمایش سپاسگزاری کنیم؛ چرا که با جسارت و خلاقیت، جهانی تلخ اما واقعی را بر صحنه آفریدند و مخاطب را به اندیشیدن و تأمل واداشتند.