دیشب فرصت دیدن این اجرارو داشتم و واقعاً از اون دسته اجراهایی بود که تا مدت‌ها توی ذهن می‌مونه.
نمایش با فضایی کاملاً مینیمال و بدون دکور اجرا می‌شد انتخابی هوشمندانه که باعث می‌شد تمام توجه مخاطب روی بازی بازیگران و متن متمرکز بشه. لباس‌های ساده و روزمره هم به باورپذیری فضا کمک می‌کرد و هیچ عنصر اضافه‌ای تمرکز تماشاگر رو به هم نمی‌زد.
بازی‌ها یکدست، دقیق و بسیار قدرتمند بود. دیالوگ‌ها با بیان رسا تسلط بالا و ریتم مناسب اجرا می‌شدن و به‌خوبی بار احساسی و مفهومی نمایش رو منتقل می‌کردن. از طرفی، نمایش کاملاً دیالوگ‌محور بود؛ دیالوگ‌هایی عمیق و فلسفی که مخاطب رو تا پایان درگیر خودش نگه می‌داشت.
یکی از نقاط قوت اجرا، تفکیک زمان و تغییر موقعیت‌ها توسط بازیگران بود که با ظرافت و دقت انجام می‌شد و مخاطب هیچ‌وقت دچار سردرگمی نمی‌شد. میزانسن‌ها حساب‌شده و پویا بودند و حرکت بازیگران به شکلی طراحی شده بود که تمام فضای صحنه زنده و پرانرژی باقی بماند.