نمایشی که نام خود را نمی‌داند.

هاروکی موراکامی یک کلاژِ به‌هم‌ریخته از دو داستانِ هاروکی موراکامی است. واقعا سخت است بخواهم نقد این نمایش را بنویسم. نمی‌دانم از شکست مفتضحانه‌ی ایرانیزه کردنِ این اثر با برگزاری یک پرفورمنسِ مستقلِ آواز ایرانی شروع کنم یا از اقتباسِ به‌هم‌ریخته‌ی این نمایشنامه، نمی‌دانم از دکور-گالریِ این اثر صحبت کنم یا از دیوار چهارمی که بی‌دلیل روی مخاطب خراب می‌شود ، تنها نکته‌ی مثبت این نمایش برای من، بازیِ آقای مظاهری بود. که امیدوارم به خاطر بد بودن دیگر المان‌ها چشمم را نگرفته باشد.

و درآخر، نامِ این نمایش شبیه به یک Clickbait است. در داستانی که دارد از ارزش نام صحبت می‌کند. انتخابِ نام نمایش حتما المانِ مهمی از اثر است. کاش میمونِ انسان‌نمایی بیاید و تراکت این نمایش را از خانه‌ام بدزدد.