نمایشی بود که در خلالش احساس همدلی و همذات‌پنداری زیادی رو تجربه کردم. با بغض نشسته بودم و لحظه‌ای از فکر خواهرانمون در افغانستان درنمیومدم.
در وطن خود غریب بودن و هنر در تبعید هم بلاییه که دامن‌گیر ما هم شده و جدا از اون هم دیدن رنج و غم این عزیزان، چیزی کم از رنج و غم خود آدم نداره.
به امید روزهای بهتر و به امید آزادی.