(آلبر کامو / سقوط)

من آن قدر آدم بزرگواری نبودم که بتوانم
توهین دیگران را ببخشم؛ اما با گذشت زمان
آنها را فراموش می‌کردم برای همین کسی
که فکر می‌کرد از او متنفرم وقتی می‌دید با
لبخند به او سلام می‌کنم تعجب می‌کرد بعضی‌ها
این رفتار را نشانه بزرگواری من می‌دانستند و
بعضی‌ها فکر می‌کردند شخصیت ضعیفی
دارم اما حقیقت خیلی ساده‌تر بود؛
حتی اسمش هم از یادم رفته بود.