این نمایش نمونه ای از رئالیسم جادویی است یعنی رخدادهای غیرواقعی در جهانی شبیه واقعیت است . این نمایش سعی کرده بود که اخلاق ، سیاست و جنگ را به نقد بکشد.

داستانی که نشان می‌دهد خیرِ مطلق و شرِ مطلق هر دو ناکارآمد و حتی خطرناک‌اند .نیمهٔ خیر ، با وجود نیت خوب ، باعث رنج مردم می‌شود. نیمهٔ شر ، هرچند قدرتمند و قاطع است ، جامعه را نابود می‌کند و انسان تنها زمانی «کامل» است که مجموعه‌ای از تضادها، ضعف‌ها و فضیلت‌ها را با هم داشته باشد.

به نظرم این نمایش خیلی شریف بود و عوامل این نمایش بدون هیچ گونه ادعای توانستند یک نمایش خوب را به اجرا درآورند .

خسته نباشید به شهروز دل افکار نازنین و دیگر بازیگران و عوامل نمایش🌹