محمدرضا قربانی

هنردان مخاطب

در این نمایش از ظرفیت طراحی صحنه و انتخاب موسیقی به خوبی بهره برداری شده بود و دکور و موسیقی حس و حال موقعیت را به خوبی به تماشاگران منتقل می کرد.

در خصوص بازی ها ، می توان گفت سطح بازی آقایان رهبانی و آقاپور و خانم بهارمست نسبت به سایر بازیگران بالاتر بود و سطح بازی ها در یک سطح نبود.

نقطه مفقوده نمایش های در حال اجرا که از نویسندگان ایرانی بهره می برند را می شود کیفیت متن و سطح نمایشنامه دانست زیرا که در این نمایش گره های داستان به خوبی به نمایش درنیامدند و حتی باز شدن این گره ها به سطحی ترین شکل ممکن باز شدند و اگر متن قوی تر بود ؛ میشد این نمایش را در سطح نمایش های باکیفیت امسال قرار داد.

در مجموع به عوامل این نمایش خسته نباشید عرض میکنم⚘️

چیزی که در این نمایش کاملا مشهود بود ، برتری و غلبه موسیقی و پرفورمنس بدنی بازیگران بر متن بود و می توان این دو موضوع را نکات مثبت این نمایش دانست . به نظر من در این نمایش متن و نمایشنامه ضعف های زیادی داشت و انتظارات من را برآورده نکرد.

متاسفانه در اکثر سالن های نمایش موضوعی که خیلی آزار دهنده می باشد ، حضور افرادی که با موبایل خود دائم در حال عکاسی و فیلمبرداری می باشند و باعث آزار دیگر تماشاگران می شوند و نمی دانم واقعا این افراد از نمایش لذت می برند و متوجه موضوع و مفهوم نمایش می شوند...؟؟؟
به نظرم بهتره که مسئولین سالن های نمایش اجازه این کار را ندهند و در ابتدای نمایش تذکرات را به این معدود تماشاگران نمایش که باعث رنجش و آزار دیگر تماشاگران می شوند بدهند.

در این نمایش با کمترین عناصر صحنه ، بیشترین فشار روانی و سیاسی را بازنمایی می‌کند و نشان می‌دهد چگونه انسان در دل سرکوب، راهی برای حفظ کرامت و معنا می‌یابد.

دو کاراکتر این نمایش روزها مجبورند کارهای بیهوده و فرساینده انجام دهند—مثل جابه‌جایی شن از نقطه‌ای به نقطهٔ دیگر—کاری که هدفش نه تولید، بلکه فرسایش تدریجی انسان است.

یکی از مهم‌ترین لایه‌های نمایش، تصمیم دو کاراکتر اجرای نمایش آنتیگونه است.این انتخاب تصادفی نیست ، آنتیگونه دربارهٔ سرپیچی از قانون ناعادلانه است.اجرای آن در زندان، نوعی واکنش است به بی عدالتی در این زندان

مضامینی که در این نمایش مشهود است :
۱)سرکوب
۲)تحقیر
۳)شکستن اراده

این نمایش تصویری تکان‌دهنده و چند سطحی از اعتیاد ، هویت ، خودفریبی و تلاش برای بازسازی خویشتن ارائه می‌دهد ، روایتی که مرز میان واقعیت و توهم را محو می‌کند و مخاطب را مستقیماً وارد ذهن متلاطم شخصیت اصلی می‌سازد.

در این نمایش اعتیاد در حقیقت واکنشی به آشوب فراگیر جامعهٔ مدرن مطرح می شود . جامعه‌ای که همه‌چیز از سیاست تا معنویت به شکل بازار مکاره به نمایش درمی آید و در چنین جهانی ، کاراکتر اصلی برای دوام آوردن به مواد پناه برده است.

کارگردان این نمایش با استفاده از این ویژگی های توانسته اثرگذاری این نمایش را دوچندان کند.
۱- ریتم تند
۲-تغییرات سریع صحنه
۳-استفاده درست از ظرفیت نور و موسیقی
۴-بازی‌های چندنقشی برای نشان دادن تداخل واقعیت و خیال

اما یه مطلبی که خیلی ... دیدن ادامه ›› مشهود بود سطح نابرابر بازی های بود . سطح بازی معصومه بیگی و ایمان صیاد برهانی خیلی بالاتر از سایر بازیگران بود و حتی در مواردی بیان و اکت برخی از بازیگران این نمایش به شدت ضعیف بود.

انسان، موجودی چندلایه و غیرقابل پیش‌بینی است؛ موجودی که می‌تواند هم قربانی باشد و هم جنایتکار.انتقام مده‌آ نه فقط علیه یک شخص، بلکه علیه ساختار مردسالار است و پاسخی است به بی‌عدالتی ساختاری جامعه.

این نمایش با بهره گیری از نورپردازی و موسیقی مناسب و استفاده از بازیگرانی که به خوبی از پس اجرای نمایش درآمده اند ، توانسته یک نمایش خوب را برای تماشاگران به ارمغان بیاورد.

نمایش منو یادت میاد از لحاظ نمایشنامه و متن از قوت خوبی فقط در مونولوگ های که توسط کاراکترهای مختلف و توسط تنها بازیگر نمایش اجرا می‌شد، اشاره کرد ولی این مونولوگ ها خیلی پراکنده و گیج کننده بود و اگه کم توجه باشید ، شاید اصلا متوجه موضوع نمایش نمی شوید.هنوز برام سوال شده چه اصراری وجود دارد که نویسنده ها برای مشکلات ساختاری که در بدنه حاکمیت وجود دارد به صورت واضح و گل درشت آن را در متن بیان کنند در حالی که می‌شود به صورتی بیان و اجرا شود که در ناخودآگاه تماشاگر بشینید و بیشتر تاثیرگذار باشد.

از نظر نورپردازی و موسیقی میشد بهتر اجرا کرد زیرا که مونولوگ های پشت سر هم بدون تغییر در وضعیت نمایش باعث یکنواختی و کسل شدن و حتی به خواب رفتن تماشاگرها میشد که در چند مورد متوجه شدم تماشاگران کنار من مدام در حال چک کردن ساعت و گوشی موبایل خود برای چک کردن زمان و لحظه شماری برای پایان نمایش بودند.

بازیگر نمایش تمام سعی خود را برای بهترین ورژن خود انجام داد ولی به نظرم خیلی در این مورد موفق نبود.

خسته نباشید میگم به تمام عوامل این نمایش⚘️

سنترال پارک غربی یکی از نمایشنامه‌های کمتر اجراشده وودی آلن است . متن کوتاه و با ریتم‌ مناسب و دیالوگ‌های طنز موقعیت که روابط زناشوئی را هدف قرار می دهد. موضوعاتی که در این نمایش خیلی بر آن تاکید می شود ، پوچی و خیانت ها در روابطی که مبتنی بر هوس های زودگذر  می باشند.

از این نمایش انتظار طنز پرخنده نداشته باشید . این نمایش طنز موقعیت است و شوخی های کلامی در زبان انگلیسی جذابیت های بیشتری برای مخاطب دارد و شاید ترجمه آن به فارسی از آن بکاهد زیرا که تفاوت های فرهنگی این دو زبان زیاد می باشند .

این نمایش تلاش کرده که طنز تلخ متن نمایشنامه را با تفاوت ها و حساسیت های فرهنگی ایرانی به نمایش بگذارد و تا حدودی هم در این کار موفق بوده است.

بار اول که نمایش را دیدم ، خیلی تحت تاثیر بازی کاراکتر اصلی نمایش قرار گرفتم و بار احساسی نمایش خیلی من را درگیر خود کرد تا جایی که برای بار دوم هم به تماشای این نمایش نشستم .

مرتبه‌ دوم سعی کردم به احساسات خود فائق بشم و جنبه های هنری و زیباشناسی این نمایش را بیشتر درک کنم ولی این بار آنطور که انتظار داشتم و مثل دفعه اول بار دراماتیک نمایش من را با خود همراه نکرد .


پیشنهاد من این است که فقط یکبار این نمایش را نگاه کنید که تجربه خوب تماشای این نمایش در بار دوم خراب می شود.


خسته نباشید میگم به آقای اخوان عزیز⚘️⚘️

نمایش موش‌های بلفاست در وهله اول قرار است یک کمدی موقعیت با طنزی سیاه باشد که از شکست ها ، فقر و سرخوردگی نشأت می گیرد اما رفته رفته در ساختار خود نقدهای زیادی به مسائل اجتماعی ، سیاسی و تاریخی را وارد می کند.در این نمایش سعی بر نقد مبارزه مسلحانه ، نشان دادن نوعی از سرخوردگی سیاسی و همچنین پوچی و ناتوانی در تصمیم‌گیری و آرمان خواهی افراطی که رفته رفته مضحکانه می شود را مشاهده کرد.


شاید نویسنده نمایش سعی در نشان دادن فلسفه فکری خود از این جملات گرفته باشد ، زیرا که شاید این واژه ها بیشتر به شرایط و وضعیت کشور خودمان قرابت معنایی دارد تا جنبش آزادی خواهی در ایرلند. چند نمونه از این واژه ها عبارتند از :
((۴۷ دقیقه خزیدن در فاضلاب ، انگشت‌هایی که جا می‌مانند، اسم شب ، نامه‌ای که خیس می‌شود ، کدهایی که نامفهوم ... دیدن ادامه ›› است ))

یک نقدی که می شود به متن این نمایش گرفت اصرار زیاد بر شوخی های جنسی و شوخی های که مربوط به توالت و فاضلاب می شود را گرفت که در قسمت های از نمایش آن جنبه طنزگونه خود را از دست می داد.

متاسفانه نمایش با ۲۰ دقیقه تاخیر شروع شد و با توجه به ساعت نمایش که در آخر شب بود ، کمی باعث اذیت و خستگی تماشاگران میشد.

به طور کلی نمایش قابل قبولی بود و تماشای آن را پیشنهاد می دهم.

«بیا برای هم یک اسم انتخاب کنیم» یک نمایش تعاملی درباره هویت و انتخابهاست؛ جایی که انتخاب اسم تبدیل می‌شود به ابزاری برای ساختن رابطه . فقط نویسنده و کارگردان نمایش در یک برزخ است و باید تکلیف خود را مشخص کند ، یا بهمن و بهار یا ماهی و کسری؟؟؟؟

در نمایش تعاملی ایجاد کنش تماشاگران به یک امر دراماتیک باعث اثرگذاری نمایش می شود ، نه اینکه کاراکترهای نمایش با چند سوال و جواب سعی در سهیم کردن تماشاگران در بار دراماتیک نمایش شوند و این سوال و جواب چیزی جز طولانی شدن نمایش را برای مخاطب نداشت.

در خصوص جهان های موازی در نمایش با توجه به انتخاب نامناسب بازیگران که بازی های یک دست و هم سطحی ارائه ندادند ، نمایش موفق نبود و تا حدود زیادی خسته کننده شده بود.

طراحی صحنه خیلی ساده و مینیمال و موسیقی متوسط بود.

بازی بازیگران آقا قابل قبول بود ولی بازیگران خانم خیلی ضعیف بازی کردند.