این نمایش با استفاده از ریتم تند ، دغدغه‌های زندگی و روایت‌هایی درباره عشق ، خیانت و گم‌شدن انسان‌ها در لحظات بحرانی زندگی باعث همزادپنداری تماشاگران با زندگی خود می شوند.

نقاط قوت اصلی این نمایش بازیگری ، نورپردازی و طراحی صوتی و موسیقی است.در طراحی نور که بدون دکور ، اما با نورهای پی‌درپی و تغییرات مداوم که به‌جای آنکه باعث آزار تماشاگران شود بلکه در خدمت اجرا قرار می گیرد. یکی از برجسته‌ترین نقاط قوت این نمایش صدای که به عنوان راوی همچون «بازیگر نامرئی» عمل می‌کند و فضا را می‌سازد. موسیقی هم در برخی صحنه‌ها موفق و هم‌راستا با نورپردازی می باشد.

این نمایش بیش از آنکه بر دکور و تصویر تکیه کند، بر نور، صدا و بدن بازیگران بنا شده است. دو بازیگر این نمایش با استفاده‌ی حرفه‌ای از اکت های خوب بدنی و بیان عالی دیالوگ‌ ها در طول اجرا باعث میخکوب شدن تماشاگران نمایش شدند و می توان به این نکته اشاره کرد که میزانس‌ها  و صحنه های نمایش به زندگی شخصی بازیگران نزدیک بوده که باعث اجرای نمایش با این سطح باورپذیری می شود.