در این نمایش با کمترین عناصر صحنه ، بیشترین فشار روانی و سیاسی را بازنمایی می‌کند و نشان می‌دهد چگونه انسان در دل سرکوب، راهی برای حفظ کرامت و معنا می‌یابد.

دو کاراکتر این نمایش روزها مجبورند کارهای بیهوده و فرساینده انجام دهند—مثل جابه‌جایی شن از نقطه‌ای به نقطهٔ دیگر—کاری که هدفش نه تولید، بلکه فرسایش تدریجی انسان است.

یکی از مهم‌ترین لایه‌های نمایش، تصمیم دو کاراکتر اجرای نمایش آنتیگونه است.این انتخاب تصادفی نیست ، آنتیگونه دربارهٔ سرپیچی از قانون ناعادلانه است.اجرای آن در زندان، نوعی واکنش است به بی عدالتی در این زندان

مضامینی که در این نمایش مشهود است :
۱)سرکوب
۲)تحقیر
۳)شکستن اراده