امشب ۱۴ شهریور ۱۴۰۵ تماشای «وانیا و سونیا و ماشا و اسپایک» در سالن ۲ هما، برای من مواجهه
‌ای بود با آدم‌هایی که میان حسرت‌های گذشته، رؤیاهای ازدست‌رفته و ترس از آینده، هنوز دنبال معنایی برای ادامه دادن‌اند. انتخاب و اجرای این متن، با آن طنز ظریف و لایه‌های انسانی عمیقش، نشان می‌دهد که پشت یک کمدی به‌ظاهر ساده، چه جهان پیچیده‌ای از تنهایی، عشق، زمان و فرصت‌های ازدست‌رفته پنهان شده است.

بازی‌های بازیگران، ریتم و فضای کلی اجرا نشان می‌دهد که با یک گروه جدی و باانگیزه طرفیم. و برای من، بازی علی پرپنچی واقعاً چشمگیر بود؛ بازیگری جوان، درخشان، باهوش و مسلط که حضورش روی صحنه از همین حالا نوید یک مسیر جدی و درخشان را می‌دهد. مطمئنم بیشتر از علی خواهیم دید.

از علی عزیز و پرهام خاکزاد بابت دعوت و ا
ین شب خوب ممنونم. دیدن دوستان قدیمی ام در کنار تماشای یک اجرای خوب، این شب را برای من خاطره‌انگیزتر کرد. خسته نباشید به همه گروه. 👏