این اجرا واقعاً برام جالب بود مخصوصاً به خاطر فرم متفاوتی که داشت.
آقای حسین میرزاییان به‌تنهایی روی صحنه بود و در طول اجرا شش شخصیت متفاوت را بازی کردندو چیزی که برای من جذاب بود این بود که با وجود اینکه فقط یک بازیگر داشتیم اجرا اصلاً حسِ خالی بودن صحنه را منتقل نمی‌کرد. هر شخصیت حال‌وهوای خودش را داشت و بازیگر سعی کرده بود تفاوتشان را در لحن، رفتار و حضور روی صحنه نشان بدهد.
و چیزی که واقعاً حال من را خوب کرد گروه موسیقی بود. یک آهنگ‌های نوستالژیکی که اجرا می‌کردند و موسیقی زنده‌شان فضای خیلی خوبی به نمایش داده بود. بعضی جاها واقعاً بیشتر از اینکه صرفاً تماشاگر یک نمایش باشم حس می‌کردم نشسته‌ام و دارم بخشی از موسیقی و حال‌وهوای یک دوره را دوباره زندگی می‌کنم.
به نظرم ترکیب بازی یک‌نفره با موسیقی زنده ایده‌ی جذابی بود و باعث شد اجرا برای من ریتم و حال متفاوتی داشته باشد.
در مجموع چیزی که بیشتر از همه با خودم از سالن بیرون آوردم همین تجربه‌ی متفاوتش بود یک بازیگر، شش شخصیت و موسیقی‌هایی که خیلی خوب توانستند فضای اجرا را کامل کنند.