با درود فراوان🌹
«راز عروسک»؛ وقتی یک قصه کهن دوباره جان می‌گیرد❗
«راز عروسک» را در سالن کوچک مهرگان دیدم . اجرایی از یک گروه جوان و خلاق که برای من بیش از هر چیز، یادآور این نکته بود که تئاتر آیینی و سنتی ایران هنوز می‌تواند برای نسل امروز جذاب و زنده باشد.
انتخاب متنی از استاد داوودفتحعلی بیگی و رفتن به سراغ یک قصه کهن ایرانی، انتخابی ارزشمند است؛ به‌خصوص در روزگاری که بخش مهمی از تئاتر ما تحت تأثیر فرم‌ها و روایت‌های وارداتی قرار گرفته و گاهی از ریشه‌های نمایشی خود فاصله می‌گیرد.
آنچه در «راز عروسک» برایم دوست‌داشتنی بود، تلاش گروه برای بازآفرینی بود، نه صرفاً بازسازی. جوانان گروه تلاش کرده‌اند عناصر آیینی و سنتی را با انرژی و نگاه خودشان روی صحنه بیاورند و اجازه ندهند این میراث صرفاً به یک اجرای موزه‌ای تبدیل شود.
قصه، عروسک، بازی و فضای اجرایی همراه با موسیقی زنده ورقص زیبای سیاه، در کنار هم، جهانی ساده و صمیمی ساخته‌اند، جهانی که شاید در ظاهر متعلق به گذشته باشد، اما در مواجهه با تماشاگر امروز همچنان می‌تواند معنا پیدا کند وزنده باشد.
از منظر کارگردانی نیز برای من قابل احترام بود که گروه، با ... دیدن ادامه ›› امکانات محدود، به جای پنهان کردن محدودیت‌ها، از سادگی به‌عنوان بخشی از زبان اجرا استفاده کرده است. این همان چیزی است که از یک گروه جوان انتظارمی رود ، جسارتِ تجربه کردن، یاد گرفتن و پیدا کردن زبان شخصی!
البته «راز عروسک» می‌تواند در مسیر اجراهای بعدی، از نظر ریتم، پرداخت شخصیت‌ها و انسجام برخی لحظات اجرایی پخته‌تر شود؛ اما این‌ها از دیدمن بیشتر نشانه‌های یک مسیر در حال رشد هستند تا نقطه ضعف یک گروه جوان.
مهم‌تر از همه اینکه بعد از دیدن نمایش، خوشحال شدم که هنوز جوانانی هستند که به سراغ قصه‌های ایرانی و شیوه‌های نمایشی بومی می‌روند و می‌خواهند آن‌ها را روی صحنه امروز زنده کنند.
به گروه جوان و خلاق «راز عروسک» خسته‌نباشید می‌گویم.
گاهی برای پیدا کردن آینده تئاتر، باید دوباره به قصه‌های گذشته گوش بدهیم.
«راز عروسک» برای من یکی از همین تلاش‌های دوست‌داشتنی بود. مرسی از همه ی شما عزیزان هنرمند و بدرخشید✨🌱❣️