خداقوت.
مسئله‌ی امان مسئله‌ی پیوسته‌ی ماست. امان نتیجه‌ی بلبشوی فرهنگی‌ست، نتیجه‌ی سردرگمی سنت در فضایی که ادای مدرنیته‌ را درمی‌آورد و تحت تاثیر تعصبات و خرافات و پیش‌داوری‌ها، به رذیلت و فساد می‌انجامد.
دغدغه‌‌ی آدم‌های نمایش، دغدغه‌ی همواره‌ی جامعه بوده که در هر دوره و بسته اتفاقات و تغییرات ظاهری جامعه، شکلِ بروزِ متفاوتی پیدا می‌کنند. پرداختن به موضوعات اینچنینی به خودی خود جسارت قابل توجهی را می‌طلبد چون معمولا از طرف گروه‌های مختلف با خط فکری متفاوت مورد نقد و هجمه قرار می‌گیرد.
اجرای چنین متن‌هایی شاید گول زننده هم باشد که فرضا "متن به تنهایی قابلیت درگیر‌ کردن مخاطب را دارد" پس بصورت کلیشه‌‌ای صرفا خوانده می‌شود یا اینکه برای رسوخ به مغزاستخوان مخاطب در فرم‌های اغراق‌آمیز و آزاردهنده به نمایش درآید.
اما اجرای امان با بکارگیری ظرافت خاص و خلاقانه‌ای در فرم، به "اندازه" می‌گوید و این اندازه‌ گویی‌ست که مخاطبش را همراه می‌کند.
در نهایت امان در عین جسارت، مفاهیمی را به شکل ویژه‌ای بازنمایی می‌کند که به‌اجبار یا اختیاری اجباری به حاشیه رانده شده‌اند.